Poranny Suplement diety #355: Jak to rośnie? - rzecz o Bożym zasiewie

Komentarz ojca Alvaro Grammatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 4, wersety od 26 do 34, na 11. niedzielę zwykłą, 16 czerwca 2024 roku. Jezus mówił do tłumów. Z Królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię.

Czy śpi, czy czuwa, wednie i w.

Nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw zdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. Gdy zaś plon dojrzeje, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo. Mówił jeszcze, z czym porównamy Królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy.

Gdy się je wsiewa w ziemię, jest.

Najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane wyrasta i staje się większe od innych jarzyn. Wypuszcza wielkie gałęzie, także ptaki podniebne gnieżdżą się w jego cieniu. W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć, a bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

Przypowieści o Królestwie są typowym tematem przepowiadania Jezusa. Te dwie przypowieści mają tego samego bohatera.

I mianownik, odpowiednio ziarno i czas. Zasiane ziarno rośnie niewspółmiernie do naszych wysiłków i staje się tak duże, że daje schronienie ptakom. Czas staje się cennym narzędziem w rękach Boga, aby umożliwić nam doświadczenie Jego miłującej wierności.

Są to przypowieści, które bardzo plastycznie wyrażają myśl Jezusa.

Dla Jezusa priorytetem nie jest nasza świętość osiągana poprzez wysiłki na rzecz przestrzegania prawa, jak sugerowałoby faryzejskie myślenie, ale jest to dar Boga i jego działanie, który chce.

Za wszelką cenę zrodzić i rozwijać nowe życie w każdym, niezależnie od własnych dyspozycji.

A człowiek wydaje się nie odgrywać tu żadnej roli. Proponuje się zatem nową perspektywę religijną. To Bóg zasiewa w nas swoje ziarno ku naszej radości.

Jego prawdziwą troską jest to, byśmy przynosili.

Owoce, byśmy mogli żyć jego darem i jego miłością. Jeśli już, to naszym zadaniem jest jedynie podziw i wdzięczność. Zostaliśmy stworzeni ze zdolnością do przyjęcia Bożego Daru.

Nie ma takiej ziemi, nie ma takiego.

Serca, które nie mogłoby przyjąć Bożego Daru i do którego nie dotarłaby jego łaska. W tej perspektywie nikt nie jest stracony i zapomniany. Dlatego życie, mimo niezliczonych prób, jakich doświadczamy, może być słodkie i lekkie, dzięki życzliwemu spojrzeniu Boga, który ufa temu, co w nas zasiał.

Jest to obfitość łaski, która zawsze przewyższa nasze zasługi i nasze oczekiwania. Jest to pewność, że jutro zawsze będzie naznaczone jego miłością. Jest to pewność, że przyszłość nie może.

Być obciążona naszą przeszłością, naszymi ograniczeniami, naszymi.

Błędami, ale że czeka na nas coś nowego, stworzonego przez Boga dla nas. Bez względu na to, jacy byliśmy w przeszłości, jutro nie jest naznaczone karą, ale obietnicą błogosławieństwa. To jest Królestwo Boże, życzliwość bez granic.

Działanie, które wykracza poza naszą własną współpracę i sumienie. I to jest prawdziwa nowość przyniesiona przez Jezusa, prawdziwa rewolucja religijna, darmowe i obfite.

Miłosierdzie dla wszystkich i na zawsze. A Bóg robi wszystko, by uczynić nasze życie błogosławionym. Zechciejmy zatem przyjąć Boży dar, ucząc się języka wdzięczności, języka, który, gdy jest używany, przynosi wolność, radość i zdumienie. O ile teraźniejszość zaprasza nas do wdzięczności.

Za wszystko, czym jesteśmy, to przyszłość otwiera.

Nas na odwagę, abyśmy się już nie.

Bali, ponieważ jesteśmy kochani przez Boga.

W ten sposób stajemy się zdolni do stawiania czoła i pokonywania różnych trudności, wiedząc.

Że Bóg jest wierny i doprowadzi do.

Końca to, co w nas rozpoczął. Bóg potrafi doprowadzić do końca to, co w nas zasiał, i nie pozostaniemy bez owocu. Żyjmy dziś z wdzięcznością i radosną ufnością, nie martwiąc się o przeszłość czy przyszłość, ponieważ Bóg zawsze będzie z nami. Wdzięczność i radość są odpowiedzią na przypowieści o ziarnie. Wdzięczność i radość, które są karmione upływającym czasem.

Czasem, który jest sprzymierzeńcem Boga, abyśmy wzrastali.

W ufności w Jego miłującą wierność. Tak żyje się darem Królestwa.