Poranny Suplement Diety #375: Światełko w tunelu

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 13, wersety od 24 do 32, na 33 niedzielę zwykłą, 17 listopada 2024 roku. Jezus powiedział do swoich uczniów. W owe dni, po wielkim ucisku, słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku. Gwiazdy będą spadać z nieba i moce na niebie zostaną wszcząśnięte. Wówczas ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego w obłokach z wielką mocą i chwałą. Wtedy pośle On aniołów i zgromadzi swoich wybranych z czterech stron świata, od krańca ziemi po kraniec nieba. A od figowca uczcie się przez podobieństwo. Kiedy już jego gałąź nabrzmiewa sokami i wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie te wydarzenia, wiedzcie, że to blisko jest u drzwi. Zaprawdę powiadam wam, nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą. Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani syn, tylko ojciec. W tym fragmencie Ewangelii Jezus zapowiada swoje ostateczne przyjście, ale jednocześnie wskazuje na swój sposób ukazywania się w naszym życiu. Są chwile, kiedy wszystko jest zaciemnione, wszystko jest wywrócone do góry nogami i tracimy wszelkie odniesienie. Pojawia się zamieszanie i strach. Są to chwile, które dotykają wszystkich wierzących i niewierzących, a które nieuchronnie oferuje nam samo życie. Są to sytuacje bólu, rozczarowania, porażki, choroby, których nie możemy uniknąć. To część naszej ludzkiej kondycji. Jednak to wszystko może być okazją do zobaczenia czegoś nowego. Sam Jezus mówi, że kiedy wystąpią te zjawiska atmosferyczne, Syn Człowieczy będzie widziany jako przychodzący na obłokach z wielką mocą i chwałą. Właśnie wtedy, gdy wszystko wydaje się stracone, nadchodzi światło, nadchodzi Pan, nie po to, by sądzić, ale by położyć kres u dręce i dać początek nowej nadziei. Dotyczy to wszystkich, zarówno tych, którzy wierzą, jak i tych, którzy nie wierzą. Problemy czynią nas bardziej ludzkimi i pokornymi oraz skłaniają do proszenia o pomoc naszych braci i sióstr, a przede wszystkim Boga, nawet jeśli jest On jeszcze nieznany. Jest to moment, w którym otwieramy się na tajemnicę, na transcendencję, na poszukiwanie kogoś, kto nadaje sens wydarzeniom i pomaga nam podnieść się z różnych bolesnych sytuacji. Jest to okazja do odkrycia nowego wymiaru oblicza Boga, już nie jako obcego, ale jako przyjaciela, bliższego niż nam się wydaje, oblicza pełnego współczucia i miłosierdzia. To, co Ewangelia proponuje nam dzisiaj, to nie tyle proroctwo odnośnie tego, co wydarzy się w przyszłości, której dnia ani godziny nie znamy, ale raczej przesłanie nadziei, kiedy wszystko gaśnie, rozpala się nowe światło. Jest to zaproszenie, by nie rozpaczać, ale pozwolić, by ożywiła nas nowa nadzieja. Bóg jest blisko właśnie wtedy, gdy myślimy, że jest najdalej i wszystko wydaje się stracone. Jest to prawo drzewa figowego wspomnianego w Ewangelii, które, wypuszczając liście, zwiastuje nadejście lata. Gdy ujrzycie te wydarzenia, wiedzcie, że to blisko jest u drzwi. Ewangelia nie mówi nam nic innego jak tylko to, że Jezus jest blisko. To jest głębokie znaczenie faktu, że wszystko przemija, ale jego słowa nie przeminą. Jego wierność wobec nas zawsze pozostaje. Wierność, która wie, czym jest miłosierdzie i zbawienie. W obliczu wydarzeń, które mają miejsce, jakiekolwiek by one nie były, jego łaskawa obecność zawsze będzie u bram naszego życia, bo mimo wszystko dotyczy to wszystkich pokoleń, wszystkich ludzi, wszystkich czasów. Istotnie, żadne pokolenie nie przeminie bez możliwości doświadczenia tej bliskości, która staje się coraz bliższa do tego stopnia, że czujemy się coraz bardziej kochani przez Pana. Nie ma nikogo, żadnej sytuacji, żadnego czasu, w którym zabrakłoby obecności Jezusa i triumfu Jego miłosierdzia. Miejmy odwagę nie rozpaczać, ale otworzyć się, gdy tylko on zapuka do drzwi naszego życia.