Poranny Suplement Diety #347: Trzy potrzeby

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Jana, rozdział 10, wersety od 11 do 18, na czwartą niedzielę wielkanocną, 21 kwietnia 2024 roku. Jezus powiedział, Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zasi ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza. Najemnik ucieka dlatego, że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach. Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje mnie znają, podobnie jak mnie zna ojciec, a ja znam ojca. Życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej zagrody. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego. I nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz. Dlatego miłuje mnie ojciec, bo ja życie moje oddaję, aby je znów odzyskać. Nikt mi go nie zabiera, lecz ja sam z siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego ojca. Jezus przedstawia siebie jako dobrego pasterza w przeciwieństwie do najemnika. Główna różnica polega na reakcji w obliczu nadejścia wilka. Najemnik widzi nadchodzącego wilka i ucieka, porzucając stado. Pasterz natomiast nie porzuca owiec, ale walczy o ich ocalenie, o ich zbawienie, nawet za cenę własnego życia. Czyni tak, ponieważ owce należą do niego, ponieważ je kocha i dlatego nie opuści ich z żadnego powodu. Jesteśmy częścią życia pasterza. Ponieważ bez owiec utraciłby on swoją tożsamość. Bez owiec nie byłoby pasterza. Pasterz kocha owce i robi wszystko, aby wilk ich nie tknął. Utrata owiec byłaby jak utrata samego siebie. Taki jest Bóg. Moglibyśmy powiedzieć używając polityckiego języka, że bez nas czegoś by mu brakowało. Wiem, że teologicznie tak nie jest, ponieważ Bóg jest w najwyższym stopniu wolny i równie dobrze mogłoby nas nie być. Ale egzystencjalnie jest odwrotnie. Istnieje więź zwana miłością. Bóg nas potrzebuje. Pasterz widzi nadchodzącego wilka i nie boi się, ponieważ kocha owcę, a miłość przezwycięża wszelki strach. Widzi nie tyle niebezpieczeństwo dla siebie, co dla owiec, które kocha. Stoi przy trzodzie, aby się nie rozproszyła i nie została porwana. Jest pasterzem, który kocha przebywać ze swoimi owcami, który wie, że one go potrzebują. Owce rozpoznają Go nie jako najemnika. Wiedzą, że bez pasterza wilk by je rozproszył. Potrzebujemy Boga. Pasterz jest obrazem oblicza Boga, które konkretyzuje się w Jezusie, który umiłował przebywanie z grzesznikami. który wychodził na poszukiwanie tych, którzy byli zagubieni i wykluczeni z życia, niezdolni do zmiany swojego życia. Jezus, który był z ludźmi wydziedziczonymi, uważanymi za opuszczonych nawet przez Boga. Jezus kocha swoje owce, a Jego zamiarem jest zapewnienie ich, że Bóg nigdy nikogo nie opuszcza. Skoro pasterz znajduje radość w przebywaniu z owcami i bronieniu ich, to owca jest owcą w takiej mierze, w jakiej potrafi być nie tylko z pasterzem, ale także z innymi owcami. Oto zatem zaproszenie do stania się jednym stadem, aby mieć jednego pasterza. Stadem otwartym na przyjęcie każdego, kto potrzebuje ochrony przed wilkiem i zapewnienia, że ma prawdziwego pasterza, a nie najemnika. Kryterium rozeznania, że jesteśmy prowadzeni przez pasterza, a nie przez najemnika jest takie, że potrafimy słuchać jednego głosu, który może nas uspokoić w obliczu życiowych niebezpieczeństw i nie sprowadzi nas na inne drogi, z dala od pozostałych owiec. Będąc z innymi owcami mam gwarancję, że będę z pasterzem i będę przez niego strzeżony przed nadchodzącym wilkiem. Potrzebujemy przyjaciół. Oto trzy potrzeby. Pasterz potrzebuje owiec, które kocha do tego stopnia, że jest gotów oddać za nie swoje życie. Owce potrzebują pasterza, aby strzegł je przed wilkiem. Owce potrzebują stada, aby odczuwały, że jest tylko jeden pasterz, jeden głos, a nie wielu najemników.