Poranny Suplement Diety #356: Spokojny sen

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 4, wersety od 35 do 41, na dwunastą niedzielę zwykłą, 23 czerwca 2024 roku. Owego dnia, gdy zapadł wieczór, Jezus rzekł do swoich uczniów, przeprawmy się na drugą stronę. Zostawili więc tłum, a jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z nim. I nagle zerwał się gwałtowny wicher, fale biły w łódź, tak że łódź już się napełniała wodą. On zaś spał w tyle łodzi na bezgłowiu. Zbudzili go i powiedzieli do niego, nauczycielu, nic cię to nie obchodzi, że giniemy? On powstawszy zgromił wicher i rzekł do jeziora, milcz, ucisz się. Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza. Wtedy rzekł do nich, czemu tak bojaźliwi jesteście, jakże brak wam wiary. Oni zlękli się bardzo i mówili między sobą, kim on właściwie jest, że nawet wicher i jezioro są mu posłuszne. Fragment Ewangelii, o którym mowa jest plastycznym odzwierciedleniem naszego życia. Nasza egzystencja jest jak podróż łodzią na drugi brzeg. Wyruszamy bezpiecznie, ale nie zawsze wszystko przebiega tak gładko, jak byśmy chcieli, pomimo naszej wiary, pomimo obecności Pana, który często wydaje się spać tak głęboko, że nawet wicher i woda nie są w stanie go obudzić. Apostołowie bali się śmierci, podobnie jak my, gdy napada nas strach, że nam się nie uda, że ulegniemy próbom, że zostaniemy opuszczeni przez wszystkich, a nawet przez Boga. Apostołowie budzą Go i w końcu Jezus uspokaja wiatr i morze. Wyobrażam sobie, że musieli odetchnąć z ulgą. W końcu zostali uratowani. Natomiast Jezus zmroził ich na ganą. Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże brak wam wiary? Wszystko to pokazuje nam, jak powinno wyglądać nasze życie. Bez strachu. Oto prawdziwa pokusa. Pozwolić, by wydarzenia życiowe wywierały na nas wrażenie, by strach przejął nad nami kontrolę. Tymczasem powinniśmy trwać w pokoju, nauczyć się spać jak dziecko odstawione od piersi, ponieważ Pan jest obecny. Ważne jest to, że On jest z nami, zarówno w czasie spokoju, jak i burzy, nawet jeśli burza jest naszym własnym dziełem. Być może powinniśmy zmienić nasze spojrzenie na wiarę, przejść od cudownych i magicznych oczekiwań, w których wszystko musi działać tak, jak chcemy, do postawy zaufania i wdzięczności, wiedząc, że nie zginiemy, ponieważ Pan jest z nami i nas kocha. Chcielibyśmy posłusznego Jezusa, który jest zawsze na nasze rozkazy, Ale to dzieje się w magii, gdzie wszystko jest mechaniczne, w wierze natomiast jest zaufanie i oczekiwanie. Chcielibyśmy, aby wszystko układało się zgodnie z naszymi kalkulacjami, ale byłoby to zachowanie kapryśne, a nasza wiara zawsze pozostawałaby w zarodku, wstrząsana pierwszymi wrażeniami. Natomiast Jezus zachowuje się w odwrotny sposób. Czasami, jeśli nieczęsto, wydaje się spać w naszym życiu, być nieaktywnym. Zadaję sobie pytanie, dlaczego? Myślę, że po to, aby uaktywnić naszą wiarę, aby pokonać wszelki strach, aby nauczyć nas zaufania. Nauczmy się więc spać właśnie wtedy, gdy jest burza. Nauczmy się nie krzyczeć z rozpaczy, ale dziękować za jego obecność i prosić o usunięcie strachu, a nie o usunięcie tego, co nas przeraża. Postępujmy tak jak Jezus, zachowajmy spokój, a jeśli coś nas przeraża, zgrommy wiatr, który wstrząsa naszym życiem i powiedzmy morzu, aby się uspokoiło, zapewniając nasze serce, że Jezus jest z nami, że nie jesteśmy opuszczeni pomimo burzliwego życia. Trwajmy w pokoju, zareagujmy z odwagą, nie dając się zdominować pierwszym wrażeniom i uspokójmy nasze serca, zapewniając je o miłości Jezusa do nas.