Poranny Suplement Diety #359: Czas najlepszym przyjacielem człowieka

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 6, wersety od 7 do 13, na 15 niedzielę zwykłą, 14 lipca 2024 roku. Jezus przywołał do siebie dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi i przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski, ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie, ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien. I mówił do nich, Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie. Jeśli w jakimś miejscu was nie przyjmą i nie będą was słuchać, wychodząc stamtąd, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich. Oni więc wyszli i wzywali do nawracania się. Wyrzucali też wiele złych duchów, a wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali. Słuchając Ewangelii można się zastanawiać, czy powinniśmy brać dosłownie to, co Jezus mówi w Ewangelii. Jezus posyła swoich uczniów, aby ewangelizowali, nie zabierając niczego ze sobą. Za tym przesadnym wyrażeniem kryje się przesłanie dla naszego życia. Po pierwsze, w obliczu życiowych prób zawsze będziemy nieprzygotowani. Myślenie, że będziemy przygotowani, to tylko zwykła iluzja. W rzeczywistości chcielibyśmy być tak dobrze przygotowani, by nie polegać na Bogu i radzić sobie sami zgodnie z naszymi przekonaniami. Próby w rzeczywistości obnażają naszą biedę, która zmusza nas do zaufania Bogu. Jest to uczenie się, by nie bać się naszych ograniczeń, nawet naszych grzechów. Zawsze będziemy potrzebujący, nieprzygotowani, niesamowystarczalni. Jest to jedno ze znaczeń tego, co Jezus mówi swoim apostołom. Iść bez niczego, aby nauczyć się nie bać, gdy czegoś brakuje, przezwyciężyć każdą porażkę, nie zniechęcać się. Po drugie, nasza bieda wymaga od nas nawrócenia się do Pana. Próby przezwycięża się akceptując nasze ograniczenia i prosząc Boga o pomoc. To jest prawdziwa władza nad duchami nieczystymi, którą Jezus daje dwunastu. Władza nad wszystkim, co prowadzi do nieufności w Jego pomoc. Tym, co naprawdę oddala nas od Boga, jest nieufność, a nie cokolwiek innego. Nieufność, która sprawia, że zamykamy się w sobie i nie mamy już nadziei na otrzymanie pomocy. To nie nasze uczynki dają nam siłę, ale zaufanie do Pana. Prawdziwy autorytet to nic innego jak zaufanie, które przemienia się w modlitwę. Panie, daj mi swoją siłę. Prawdziwy uczeń to nie ten, który jest silny, ale ten, który jest świadomy swoich słabości i potrafi prosić Boga o siłę. Wreszcie Ewangelia stwierdza, że nie wszyscy przyjęliby dwunastu. Jest to zachęta, by nie niepokoić się, jeśli nie widzimy od razu oczekiwanych owoców naszych działań. Musimy nauczyć się ufać upływającemu czasowi, ponieważ wszystko jest pod kontrolą Pana. Jest to tylko kwestia wytrwałości w drodze. Wytrwajmy, a zbierzemy plony. Czas jest zawsze z przymierzeńcem Boga i naszym przyjacielem. Przyjmowanie z wdzięcznością wydarzeń naszego życia, proszenie Pana o siłę i wytrwanie w drodze, którą rozpoczęliśmy, to trzy postawy, które sugeruje nam fragment Ewangelii o Rozesłaniu 12. Trzy postawy, które odnoszą się do każdego ucznia i każdego apostoła, do naszego codziennego życia. W ten sposób będziemy mogli wypełnić misję Jezusa na wzór proroka Amosa, człowieka, który nie był przygotowany, ale nauczył się akceptować siebie takim, jakim był, ufać Panu i wytrwać w służbie.