Poranny Suplement Diety #474: Nasze wspólne święto

Komentarz Ojca Alvaro Gramatyka do Ewangelii według św. Mateusza, rozdział 5, wersety 1-12, na uroczystość Wszystkich Świętych, 1 listopada 2026 roku. Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę, a gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami, Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy Królestwo Niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogoosławieni którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogoosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosoławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo Niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie. Dzisiaj Kościół Katolicki celebruje uroczystość wszystkich świętych, tych, którzy są zjednoczeni z Jezusem w chwale nieba. Są oni naszymi bratnimi duszami, które już kontemplują oblicze Boga i żyją w szczęśliwości. Szczęśliwości, która jednak miała swój początek na tej ziemi, a teraz znajduje swoje wypełnienie w raju, w ostatecznej komunii z Bogiem. Dlatego stają się oni naszymi poprzednikami w naśladowaniu Jezusa i swoim przykładem oraz modlitwą wspierają nas w dążeniu do ostatecznego celu, jakim jest nasze przemienienie w Chrystusie. Do tego poprawnego wyjaśnienia zwykło się dodawać, że dzisiaj jest także Święto Wszystkich Uczniów, tych, którzy idą za Jezusem. Dlatego łatwo spotkać kogoś, kto życzy nam radosnego świętowania. Mimo to, wciąż pojawiają się pewne wątpliwości co do tego, kim naprawdę są święci, zarówno jeśli chodzi o osoby żyjące, jak i zmarłe. Święty, przynajmniej w powszechnym mniemaniu chrześcijańskim, jest postrzegany jako ktoś, kto nie popełnia wielkich grzechów, kto ma wielką wiarę, kto przez swoją modlitwę wyprasza łaski i dzięki swojej miłości bliźniego jest zdolny do heroicznych czynów. Ale tak nie jest. W Ad Hortati Apostolskiej Gaudete et Esultate papież Franciszek mówi o świętych z sąsiedztwa, mając na myśli zwykłych ludzi, którzy żyją skromnie, bez rozgłosu, prostym życiem składającym się ze zwyczajnych gestów. Lubię dostrzegać świętość w cierpliwym Ludzie Bożym, w rodzicach, którzy z wielką miłością pomagają dorastać swoim dzieciom, w mężczyznach i kobietach pracujących, by zarobić na chleb, w osobach chorych, w starszych zakonnicach, które nadal się uśmiechają. W tej wytrwałości, aby iść naprzód dzień po dniu, widzę świętość kościoła walczącego. Jest to często świętość sąsiedztwa, świętość osób, które żyją blisko nas i są odblaskiem obecności Boga, albo, by użyć innego wyrażenia, są klasą średnią świętości. Ewangelii Gaudium 7 Aby wyjaśnić ten rodzaj świętości, w adhortacji został użyty fragment o błogosławieństwach z Ewangelii Mateusza. Jezus wyjaśnił z całą prostotą, co to znaczy być świętymi, a uczynił to, kiedy zostawił nam błogosławieństwa. Porównaj Mateusz 5, Łukasz 6. Są one jakby dowodem tożsamości chrześcijanina. Zatem jeśli ktoś z nas stawia sobie pytanie, jak można stać się dobrym chrześcijaninem? Odpowiedź jest prosta. Trzeba, aby każdy na swój sposób czynił to, co mówi Jezus, głosząc błogosławieństwa. W nich naszkicowane jest oblicze mistrza, do którego ukazywania w życiu codziennym jesteśmy powołani. Słowo szczęśliwy lub błogosławiony staje się synonimem słowa święty, ponieważ wyraża, że osoba, która jest wierna Bogu i żyje Jego słowem, osiąga prawdziwe szczęście, dając siebie w darze. Ewangelii Gaudium 63-64 Człowiek jest szczęśliwy, a więc błogosławiony lub święty, gdy potrafi spojrzeć poza trudności i pokładać nadzieję w Bogu, w Jego bliskość. Mimo wszystko jest to wyjście poza teraźniejszość ze świadomością, że miłość Boga jest silniejsza niż wszelkie przeciwności. Szczęście nabiera wówczas barw nadziei. Nie wynika ono z braku problemów. Szczęście, czyli błogosławieństwo lub świętość, to obecność Boga w naszej codzienności. We fragmencie ewangelicznym widzimy Jezusa, który zwraca się do uczniów, zachęcając ich do przeżywania dnia dzisiejszego w nadziei. Jego słowa nie są powodem, by podsycać fałszywe złudzenia i w ten sposób uciekać przed surowością teraźniejszości. Są raczej zachętą, by nie pozostawać niewolnikami. Błogosławiony to nie ten, kto nie cierpi, kto nie płacze, kto nie jest prześladowany. Przeciwnie, błogosławiony to ten, który pomimo cierpień potrafi mieć nadzieję, ponieważ doświadcza, że nie jest opuszczony w oczekiwaniu sprawiedliwej nagrody. Sprawiedliwej nagrody pojmowanej nie jako nagroda, ale jako wypełnienie miłości Boga otrzymanej w darze. Żyjemy w takim stopniu, w jakim potrafimy pokładać nadzieje w Bożej dobroci i prosić o Jego pomoc. W ten sposób, chociaż w sposób niedoskonały, szczęście staje się realne i możliwe już na tej ziemi. W tym świetle teraźniejszość z całą swoją biedą i trudnościami może stać się trampoliną do nieoczekiwanej przyszłości. Oto zatem zachęta, by nie rozpaczać i umieć dostrzegać obecność Boga także pośród różnorodnych problemów, przekształcając trudności w okazję do zasiewania już teraz ziaren nadziei. Konkretnie rzecz biorąc, na tyle, na ile jest to dla nas możliwe, przyjmujmy w pokoju i z wdzięcznością każdą przeciwność, ufając Bogu i wiedząc, że wszystko współdziała dla naszego dobra. Wtedy zobaczymy Boga wszędzie. Nie oznacza to z pewnością rezygnacji z walki, oznacza natomiast toczenie dobrego boju, boju nadziei. Spokojne przyjmowanie życia, wdzięczność za każdy bieg wydarzeń oraz wytrwałość w modlitwie i w miłości bliźniego to nasza broń w tej walce. W tej optyce świętymi są ci, którzy potrafili mieć nadzieję, ale jest to zarazem święto nas wszystkich, którzy w codziennych sprawach widzimy i odczuwamy obecność Boga. Dziś jest to przede wszystkim święto tych, którzy żyją obok nas.