Poranny Suplement Diety #363: Lekarstwo dla niegodnych

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Jana, rozdział 6, wersety od 41 do 51, na dziewiętnastą niedzielę zwypu, 11 sierpnia 2024 roku. Żydzi szemrali przeciwko Jezusowi, dlatego że powiedział, ja jestem chlebem, który z nieba zstąpił, i mówili, czyż to nie jest Jezus, syn Józefa, którego ojca i matkę my znamy, jakżeż może on teraz mówić z nieba zstąpiłem. Jezus rzekł im w odpowiedzi, nie szemrajcie między sobą, nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli go nie pociągnie ojciec, który mnie posłał. Ja zaś wskrzeszę Go w dniu ostatecznym. Napisane jest u proroków. Oni wszyscy będą uczniami Boga. Każdy, kto od Ojca usłyszał i przyjął naukę, przyjdzie do Mnie. Nie znaczy to, aby ktokolwiek widział Ojca. Jedynie ten, który jest od Boga, widział Ojca. Zaprawdę, zaprawdę powiadam Wam, kto we Mnie wierzy, ma życie wieczne. Ja jestem chlebem życia. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. To jest chleb, który z nieba zstępuje. Kto go je, nie umrze. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który ja dam, jest moje ciało wydane za życie świata. W tym fragmencie Ewangelii znajdujemy myśl, która może nam pomóc w naszym codziennym życiu. Skandal obecności Boga w naszym życiu. W obliczu stwierdzenia Jezusa, który ogłasza, że jest chlebem życia, który stąpił z nieba, Żydzi są zgorszeni, wiedząc, że jest synem Józefa. Nie mogą zaakceptować, że Jezus mógł powiedzieć coś takiego. Dla nich wszystkich to nic innego, jak usunięcie dystansu między tym, co boskie, a tym, co ludzkie. Jest to postawa, którą niestety uważamy za normalną w naszym życiu. Uważamy, że powinniśmy być kimś innym niż jesteśmy, aby otrzymać błogosławieństwo, że trzeba koniecznie być godnym, aby być z Panem, aby coś od Niego otrzymać. Chcemy być dobrymi, aby zasłużyć na Jego miłość. Chcemy zachować właściwy dystans między Bogiem a nami, między Jego świętością a naszą biedą. Ale ta logika jest sprzeczna z Ewangelią. Jesteśmy kochani, ponieważ Bóg jest dobry, a nie dlatego, że na to zasługujemy. Ewangelię cechuje bliskość, a nie oddalenie. W Ewangelii przeciwieństwa się przyciągają. Łaska i przebaczenie zawsze idą w parze, ponieważ są istotnym elementem miłosierdzia. Oto zatem zaproszenie do porzucenia wszelkiej postawy zasługiwania i zaakceptowanie tego, że Pan zawsze patrzy na nas z miłością, nawet jeśli wydaje nam się inaczej, nawet jeśli fakty naszego życia pokazują, że nie zawsze jesteśmy w porządku. Jest to zaproszenie do życia w relacji opartej na zaufaniu do Boga, który jest wierny swojej miłości do nas i który zawsze chce naszego dobra i realizuje to, co jest dla nas najlepsze. To jest prawdziwe spożywanie, to znaczy wiara w tę miłość, która dla nas wstępuje z nieba, miłość, która łączy się z naszą kruchością i podtrzymuje nas. Jest to miłość tak delikatna, że nie stosuje przemocy, ale pozostawia naszą kruchość, a jednocześnie jest tak silna, że daje siłę do kroczenia i nadziei. Właśnie ta mieszanka łaski i biedy, delikatności i siły sprawia, że jeszcze bardziej jaśnieje miłosierdzie i bezinteresowność miłości, jaką Bóg ma dla nas. Jest to obecność wykraczająca poza reguły naszego myślenia, obecność, która w pewnym sensie pozostawia nasze biedy i przeobleka je w siłę. Prawdziwa przemiana nie jest eliminacją tego, co słabe, ale przyjęciem obecności Boga do naszej słabości, kruchości, która nie oddala Boga, ale cementuje Go z nami. Tylko wchodząc w tę logikę, nie będziemy niepokojeni wydarzeniami życia i zgorszeni naszą biedą, ale zawsze będziemy żyć. Spożywajmy ten chleb, to znaczy wierzmy w tę miłość, przybliżmy się do Pana i Jego stołu nie dlatego, że jesteśmy godni, ale właśnie dlatego, że jesteśmy potrzebujący. Wtedy otrzymamy siłę do kroczenia i ponownego spotkania z Panem, który nigdy nie przestaje nas kochać.