Poranny Suplement Diety #381: Szukajcie, a znajdziecie!

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Łukasza, rozdział 2, wersety od 41 do 52 na święto świętej rodziny 29 grudnia 2024 roku. Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jeruzalem na święto Paschy. Gdy miał lat 12 udali się tam zwyczajem świątecznym.

Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody.

Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego rodzice. Przypuszczając, że jest wśród pątników, uszli dzień drogi i szukali Go między krewnymi i znajomymi. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jeruzalem, szukając Go. Dopiero po trzech dniach odnaleźli go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania.

Wszyscy zaś, którzy go słuchali, byli zdumieni.

Bystrością jego umysłu i odpowiedziami. Na ten widok zdziwili się bardzo, a jego matka rzekła do niego, – Synu, czemu nam to uczyniłeś? Oto ojciec twój i ja z bólem serca szukaliśmy ciebie. Lecz on im odpowiedział, – Czemu mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego ojca? Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział.

Potem poszedł z nimi i wrócił do.

Nazaretu i był im poddany.

A matka jego chowała wiernie wszystkie te.

Sprawy w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi. Głównym tematem tego fragmentu Ewangelii wydaje się poszukiwanie. Z jednej strony Maria i Józef szukający Jezusa, a z drugiej strony Jezus szukający Ojca. Pierwsze poszukiwanie charakteryzuje się tym, że rodzice byli przekonani, że ich syn jest w grupie pątników. Tak myśleli, ale tak nie było. Zdali sobie z tego sprawę po dniu wędrówki. Jezus w rzeczywistości pozostał w Jerozolimie, nie mówiąc o tym nikomu. Tak samo dzieje się z nami. Idziemy z przekonaniem, że Jezus jest po naszej stronie, że wszystko idzie zgodnie z planem.

Łudzimy się, że błogosławieństwo jest z nami.

Ale wiele razy tak nie jest. Często przestrzeganie zasad, skrupulatne przestrzeganie praktyk religijnych, brak poważnych win, prowadzą nas do przekonania, że wszystko jest w porządku. W rzeczywistości nie zadajemy sobie pytania, czy naprawdę kroczymy Bożymi drogami. Zawsze istnieje ryzyko łudzenia samych siebie. Często jesteśmy jak Maria i Józef, którzy szukają Jezusa w niewłaściwym miejscu, pośród rzeczy i sytuacji, które są nam znane i które uważamy za błogosławione. Ale On był gdzie indziej.

Co robić?

Gdzie szukać? Pomaga nam w tym odpowiedzenie sobie na drugie pytanie. Jezus szuka Ojca w świątyni w Jerozolimie. Zgodnie z żydowską tradycją, w wieku około 12 lat dziecko staje się dorosłe. Oznacza to, że może decydować o swojej przyszłości. A Jezus jako dorosły wybiera swój priorytet, wybiera Ojca. Pozostaje więc w Jerozolimie sam, co niemal oznacza odcięcie się od swoich z Nazaretu. Dla Niego liczy się posłuszeństwo Bogu, a nie zwyczajom rodzinnym, nie tradycjom. I to nie dlatego, że zwyczaje rodzinne były złe, ale dlatego, że ojciec jest na pierwszym miejscu. Oto Jezus szukający Ojca w świątyni, siedzący, słuchający i pytający kapłanów, aby zrozumieć wolę Bożą. Maryja i Józef nie rozumieją tego priorytetu Jezusa. Dla nich takie zachowanie było nie na miejscu.

Łatwo jest myśleć, że znajdujemy Boga w.

Naszych schematach myślowych, w naszym zamknięciu, w naszych nawykach do tego stopnia, że nie jesteśmy w stanie wyjść poza nasze nawyki i nasze uczucia. Trudność polega właśnie na wyjściu poza nasze własne tradycje. Maryja i Józef są zmartwieni, ponieważ nie mogą znaleźć Jezusa. Oni również musieli zmienić swoją perspektywę, szukać Jezusa tam, gdzie się Go nie spodziewali.

Jest to zaproszenie do przylgnięcia do Boga.

Poprzez prawdziwe nawrócenie, polegające na słuchaniu, zadawaniu pytań i poszukiwaniu.

Nawracamy się nie dlatego, że bezkrytycznie przyjmujemy.

Określone zachowania lub akceptujemy ustalone tradycje religijne, chociaż są one ważne. Człowiek zmienia się, ponieważ uczy się być posłusznym najpierw Bogu, a dopiero potem religii.

Stawianie Boga na pierwszym miejscu powinno być naszym głównym zadaniem.

Oznacza to szukanie Go we właściwy sposób.

I we właściwym miejscu, nawet jeśli wiąże.

Się to z pewnymi cięciami. Stajemy się dorośli, dając pierwszeństwo Panu w woli Bożej.

Jeśli brakuje tej wewnętrznej postawy, człowiek pozostaje.

Niedojrzały, bojaźliwy i kurczowo trzyma się tego, co wydaje się zapewnić mu bezpieczeństwo. Natomiast człowiek dojrzały potrafi podejmować decyzje. Wiąże się to z umiejętnością słuchania i zadawania pytań Słowu Bożemu, przebywania w świątyni, wychodzenia po zazwyczaje uważane za niezmienne. Bóg jest zawsze poza naszym ogrodzeniem.

Jednak jeśli nadal będziemy Go szukać w.

Naszym kręgu, zawsze będziemy cierpieć udrękę i strach.