Poranny Suplement Diety #449: Zamienię serce na mieszkanie...

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według

św. Jana, rozdział 14, wersety od 15 do 21, na szóstą niedzielę wielkanocną, 10 maja 2026 roku. Jezus powiedział do swoich uczniów, Jeżeli mnie

miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania.

Ja zaś będę prosił Ojca, a innego

parakleta da wam, aby z wami był na zawsze.

ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ go nie widzi ani nie zna. Ale wy go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie. Nie zostawię was sierotami. Przyjdę do was. Jeszcze chwila, a świat nie będzie już mnie widział. Ale wy mnie widzicie, ponieważ ja żyję i wy żyć będziecie. W owym dniu poznacie, że ja jestem w Ojcu moim, a wy we mnie i ja w was. Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten mnie miłuje. Kto zaś mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również ja będę go miłował i objawię mu siebie. Słowo paraklet w języku Jana oznacza ducha świętego.

Jest to termin zapożyczony ze świata prawa,

oznaczający postać adwokata, tego, który stoi uboko

oskarżonego, by go bronić.

Dla ewangelisty Jana duch święty jest zatem tym, który przychodzi z pomocą.

A kto nie potrzebuje parakleta?

Kogoś, kto będzie przy nim i przyniesie pocieszenie? W obliczu swojego odejścia Jezus mówi uczniom, że będzie prosił Ojca, aby dał im innego parakleta, który będzie z nimi na zawsze. Taka jest bowiem wola Boga, aby nikt nie pozostał sam, bez pomocy, zdany na łaskę losu. Jezus idzie jednak dalej, zapewniając, że Duch Święty będzie wręcz w uczniach, będzie żył w nich, a nie tylko przy nich. On pozostaje z wami i będzie w was. W tych słowach Jezusa dostrzegamy jakościową zmianę. Bóg nie jest już tylko przy nas, ale w nas. Bóg z bycia przy nas przechodzi do bycia w nas.

Jest to spełnienie obietnic proroków, którzy zapowiadali nowe serce.

Serce, w którym obecny jest Duch Święty.

To jest prawdziwa nowość, niezasłużony i darmowy

dar, który sprawia, że nasze życie staje się promienne, pełne nadziei, zdolne do miłości i przestrzegania przykazań. W przeciwnym razie nawet przykazania ewangeliczne byłyby nie do zniesienia. I to Ojciec nam go daje dzięki modlitwie Jezusa.

Jest to więc dar, który pozwala nam

z radością i entuzjazmem żyć Ewangelią pomimo naszej nędzy, przyjmować ją jako radosną i wyzwalającą nowinę. Nowe serce nie jest jednak nowym sercem, lecz tym samym sercem, które teraz staje się domem Boga. Stajemy się miejscem, w którym Pan lubi przebywać.

Nie dlatego, że jesteśmy doskonali lub że

jesteśmy w stanie takimi być, ale dlatego, by mógł nas kochać, pocieszać i prowadzić. Można by powiedzieć, że nasze serce pozostają ubogie, słabe, ale w tej kruchości żyje Duch Boży, którego zadaniem jest pozostawanie w nas. W ten sposób możemy odkryć prawdziwe, łaskawe oblicze Ojca i z wdzięcznością przeżywać Jego miłosierdzie oraz nasze bycie dziećmi jako dar, a nie jako osiągnięcie. Jesteśmy powołani, by stać się mieszkaniem Boga, dzięki czemu możemy nie tylko kochać Boga, ale także kochać siebie nawzajem, jak bracia, przezwyciężając skandal grzechu. Oto nowa wizja, jaką oferuje nam Jezus. Relacja z Nim nie opiera się na naszej czystości, ale na darze Jego obecności.

Grzech go nie oddala, ale pozwala nam

odczuwać go w nas dzięki jego miłosierdziu, przypominając nam, że jesteśmy dziećmi i że nie ma wroga, ponieważ wszyscy jesteśmy braćmi. Jest to dar dla wszystkich. Nikt nie jest pozostawiony sam sobie. Jeśli Bóg mieszka w nas, decydujące znaczenie ma wtedy odczuwanie sercem.

Jest to początek poznania opartego na uczuciach,

które możemy nazwać miłością. A to odczuwanie miłości w nas pozwala nam czuć się w komunii z Bogiem, z braćmi oraz z życiem jako ludzie na zawsze pojednani, czyniąc nas zdolnymi do życia zgodnie z wielkim przykazaniem miłości. Dlatego nigdy nie ustawajmy we wdzięczności za ten dar. Przeżywajmy go kochając Jezusa i bliźniego z czułością. Wtedy spełnią się słowa Jezusa. Kto zaś mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również ja będę go miłował i objawię mu siebie.