Poranny Suplement Diety #373: Credo Jezusa

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 12, wersety od 28b do 34, na 31. niedzielę zwykło, 3 listopada 2024 roku. Jeden z uczonych w piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go, który jest pierwszy ze wszystkich przykazań? Jezus odpowiedział. Pierwsze jest, słuchaj Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to, będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma innego przykazania większego od tych. Rzekł mu uczony w piśmie, bardzo dobrze, nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo jeden jest i nie ma innego prócz niego. Miłować go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary. Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do Niego, niedaleko jesteś od Królestwa Bożego. I nikt już nie odważył się Go więcej pytać. Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań? Jest to uzasadnione pytanie zwłaszcza u tych, którzy chcą przestrzegać wszystkich nakazów religijnego kredo. W obliczu przepowiadania Jezusa, które w rzeczywistości obaliło wiele przepisów, pytanie to nabiera egzystencjalnego znaczenia. Czego należy przestrzegać w tym, co Jezus głosi i proponuje? Co podoba się Bogu Jezusa? Wszystko wskazywało na to, że Jezus nauczał innego sposobu życia i być może innego kredo. Bóg proponowany przez oficjalne żydowskie kredo wydawał się inny od tego, na którego wskazywał Jezus. Dla Jezusa centrum nie był tylko Bóg Izraela, ale Bóg Ojciec Wszystkich, który kocha wszystkich. Nie ten, który domaga się rytualnej świętości, ale ten, który pragnie miłosierdzia. Nie ten, który przebywa w świątyni, ale ten, który jest z grzesznikami. Nie Bóg mściwy, ale Bóg, który przebacza. Sam ewangelista Marek przedstawia go w ten sposób w pierwszych rozdziałach swojej Ewangelii, gdzie opowiada o sporach Jezusa z faryzeuszami i wynikającej z nich decyzji o skazaniu Go na śmierć. Na pytanie, które jest pierwsze ze wszystkich przykazań, Jezus odpowiada w taki sposób, aby pokazać, co jest sercem Jego kredo. Pierwsze przykazanie jest niczym innym jak połączeniem dwóch, miłości Boga i miłości bliźniego. Są one nierozłączne. W tym tkwi sedno przesłania Ewangelii. Nie ma prawdziwej miłości poza tą podwójną formą. Miłość do Boga pociąga za sobą miłość do bliźniego i odwrotnie. Dla Jezusa miłość do Boga jest mierzona miłością do tego, kogo stawia obok ciebie samo życie. Jest to skandal Ewangelii do tego stopnia, że brat, a nie jakiś święty lub ten, który pełni szczególne role lub posiada wyjątkowe dary, ale brat, który jest blisko ciebie, taki jaki jest, staje się obecnością Boga. I ta miłość staje się najwyższą formą oddawania czci Bogu. Kochanie staje się adoracją, a adoracja przekłada się na miłość. Na miłość, która nie jest bezcielesna czy wyidealizowana, ale jest konkretną miłością wobec brata, którego widzisz. I tak jak kochamy Boga całym sobą, naszymi uczuciami, naszą wolą i wszystkim co mamy, tak też kocha się naszego brata. Co więcej, kochanie brata całym sobą oferuje nam miarę i właściwy sposób kochania Boga, przylgnięcia do Niego, oddawania Mu czci. Dla Jezusa najpewniejszym i niezawodnym sposobem kochania Boga Jest konkretne zaangażowanie się na rzecz braci i sióstr poprzez relacje przyjaźni, naznaczone uczuciami miłosierdzia, akceptacji i hojności, tak jak Bóg nas kocha, ponieważ Bóg kocha nas miłością przyjacielską, a my jesteśmy przez Niego nazwani przyjaciółmi. Ewangeliczna propozycja Jezusa polega na stawaniu się miłosiernym jak Ojciec, co dla nas realizuje się w konkretnym stylu życia – kochać miłością przyjacielską. Jednak bliźnik, którego należy kochać, jest nam dany przez samo życie. Nie musimy go szukać, wystarczy, że przyjmiemy tego, który idzie obok nas. Bliźniego się nie wybiera, ale jest nam dany. W ten sposób odkryjemy, że my również, pomimo naszych bied, możemy nie tylko kochać Boga, ale że On sam jest naszym bliźnim, że kocha nas bez zastrzeżeń i w konkretny sposób, nie ze względu na nasze zasługi, ale dobrowolnie i z miłości.