Poranny Suplement Diety #351: Duch potrzebujących

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Jana, rozdział 15, wersety od 26 do 27 oraz rozdział 16, wersety od 12 do 15 na uroczystość Zesłania Ducha Świętego 19 maja 2024 roku. Jezus powiedział do swoich uczniów, Gdy przyjdzie paraklet, którego ja wam pośle od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On zaświadczy o mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze mną od początku. Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy, bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. Wszystko, co ma ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi. Dziś obchodzimy uroczystość zesłania Ducha Świętego. Ewangelista Jan nie opowiada, co wydarzyło się w Dniu Pięćdziesiątnicy, jak opisano w dziejach apostolskich, ale opowiada nam, co Jezus mówi o Duchu Świętym. Przede wszystkim Jezus nazywa Ducha Świętego imieniem Paraklet, posługuje się terminem prawniczym wskazującym na funkcję obrońcy oskarżonego w procesie. Duch Święty jest zatem identyfikowany jako Ten, który broni, Ten, który jest wzywany, by był blisko tych, którzy potrzebują obrony, który jest po stronie biednych, bezbronnych, słabych. Wystarczy Go wezwać, a On przyjdzie. Bóg nas nie opuścił, ale zawsze pozostaje u naszego boku właśnie dlatego, że potrzebujemy Jego obecności. Jest obecny przez Ducha Świętego, tak jak był z Jezusem przez całe Jego ziemskie życie, aby nigdy nie zapomniał, że jest Jego umiłowanym Synem. Nasze konkretne życie świadczy o tym, że zawsze jesteśmy w stanie potrzeby. Potrzebujemy nadziei, pokoju, miłości i kto wie, jak wielu innych rzeczy. Jesteśmy w ciągłej potrzebie, ponieważ zawsze czegoś nam brakuje. Dlatego pojawiają się wątpliwości. Myślimy, że o nas zapomniano, że nie jesteśmy aż tak ważni dla Boga. Zawsze boimy się Jego osądu. Z niepokojem szukamy zasług, których nieustannie nam brakuje. Ale Duch Święty przychodzi, aby zaświadczyć, że nie ma chwili ani sytuacji, w której nie mógłby być obecny, nie po to, by oskarżać lub wypominać, ale by być po naszej stronie i nie pozwolić, by zabrakło nam radości z poczucia bycia kochanym. Duch Święty nie robi nic innego, jak tylko przynosi nam to, co jest typowe dla Jezusa, synostwo. Przychodzi, aby potwierdzić, że jesteśmy córkami i synami, choć grzesznymi i słabymi, ale zawsze i mimo wszystko Jego dziećmi chcianymi i kochanymi. Przychodzi, aby przypieczętować to, że pomimo naszej nędzy nie jesteśmy pozostawieni samym sobie. On podtrzymuje nadzieję, że nie będziemy straceni, potępieni. To jest powód zesłania Ducha Świętego, o którym mówi Jezus. Abyśmy mogli żyć jako synowie i córki. Tym zawiera się radosne orędzie. Jesteśmy dziećmi dzięki darowi Bożemu. Właśnie bycie potrzebujący mu zdalnia nas do proszenia o pomoc tego, który jest blisko nas. Przyjmijmy z pogodą ducha nasze biedy i przemieńmy je w ufne wołanie o pomoc Ducha Świętego, a On przychodząc pocieszy nas. Wtedy, niezależnie od czegokolwiek, uwierzymy w nasze zmartwychwstanie, w przebaczenie, w naszą przemianę, przezwyciężymy strach przed osądzeniem i doświadczymy radości bycia kochanymi i zbawionymi, chociaż jesteśmy grzesznikami. Wzywajmy Ducha Świętego ilekroć tracimy nadzieję, ilekroć problemy próbują nas przytłoczyć, ilekroć odczuwamy potrzebę pocieszenia, ilekroć radość jest tłumiona przez ból i smutek, ilekroć utraciliśmy pokój z powodu naszych buntów, ilekroć nie czujemy się już ukochanymi dziećmi. On przyjdzie. Wtedy zaświadczymy, że nie jesteśmy opuszczeni, ale że zawsze jesteśmy kochani.