Poranny Suplement Diety #401: Wyzwalający prezent

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Jana, rozdział 13, wersety od 31 do 35, na piątą niedzielę wielkanocną, 18 maja 2025 roku. Po wyjściu Judasza z Wieczernika Jezus powiedział, Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w nim otoczony chwałą, to i Bóg go otoczy chwałą w sobie samym i to zaraz go chwałą otoczy. Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak ja was umiłowałem, żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali. Uderzające w tym fragmencie jest stwierdzenie Jezusa. Syn człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w nim Bóg. A stało się to po tym, jak Judasz, wziąwszy kawałek chleba do ust, wyszedł. Była noc. Wypełniło się słowo odnośnie zdrady, jak zapisano w piśmie. Kto ze mną spożywa chleb, ten podniósł na mnie swoją piętę. Z jednej strony jest Jezus, który daje samego siebie, który kocha wszystkich bezgranicznie, do końca, w tym również i tego, o którym wiedział, że sprzeda go Sanhedrynowi. Z drugiej strony jest Judasz, który przyjmuje ten dar tylko po to, by go odrzucić i z pogardą sprzedaje Jezusa za cenę niewolnika. W tym kontekście bardzo dobrze rozumie się głębię przykazania, abyście się wzajemnie miłowali. Jest to stare prawo, obecne już w Starym Testamencie, ale Jezus twierdzi, że jest ono nowe. nowe, ponieważ posuwa się do skrajności. Nie chodzi już o to, by kochać tylko bliźniego, siebie nawzajem, ale także swoich wrogów, nawet tego, który jeszcze wczoraj był twoim przyjacielem, a teraz odrzuca twoją miłość. Właśnie w tym tkwi nowość, a mianowicie by kochać siebie nawzajem tak, jak Jezus nas ukochał, jak Jezus ukochał Judasza. Kiedy jest taka miłość, wtedy jest prawdziwe otoczenie Boga chwałą, wywyższenie, gdzie prawdziwa tożsamość Boga objawia się w całej swojej mocy. On jest Bogiem, który kocha zawsze i mimo wszystko, bez względu na odpowiedź. Jest to triumf bezinteresownego daru, miłości, która pozostaje taka sama wobec wszystkich, przyjęcia, które nigdy nie słabnie, miłosierdzia bez granic. Nie chodzi o pokojową jedność, o dążenie za wszelką cenę do jedności, gdzie kochamy się nawzajem, ponieważ się lubimy i nie ma między nami rozbieżności. Jezus w najwyższym geście swojej miłości i zaufania do Ojca nie zatrzymuje Judasza, nie gani go i pozwala mu działać, mimo że wie o jego zdradzie. W tej perspektywie kochać to zachować wolne i kochające serce, nawet wobec tych, którzy nas porzucają, wobec tych, którzy nas ranią, wobec tych, którzy odwracają się do nas plecami, nie wymagając, by zmienili swoją postawę. Jezus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami, bez jakichkolwiek oczekiwań, bez żadnego szantażu, ale jako akt miłości. Jest to miłość bez przymusu do wdzięczności, bez domagania się, by druga osoba pozostawała przy nas z czystej przyjemności. Prawdziwa miłość wyzwala nas samych, jak również i drugą osobę, która może albo odejść, albo pozostać. I niezależnie od wyboru, miłość pozostaje. Jest gotowość do rozpoczęcia na nowo na wzór miłosiernego ojca, który daje wolność swojemu synowi, podczas gdy jego uczucie pozostaje niezmienione. Prawdziwa miłość, którą Jezus nas umiłował, uczyniła nas wolnymi, by kochać, trwać u Jego boku i za Nimi prosić o miłosierdzie w przypadku zdrady. Trwamy u Jego boku, ponieważ nie boimy się kary, ponieważ nie jesteśmy do tego przymuszeni, ale czynimy to dobrowolnie, z wdzięczności i uczucia. Tak właśnie kocha nas Bóg. Jesteśmy więc zaproszeni do wzajemnej miłości, aby drugi człowiek był wolny by kochać. Tylko wtedy będziemy uczniami Jezusa. Nie żądaj odpowiedzi zgodnej z naszymi oczekiwaniami, ale daj się bezinteresownie. Jest to logika daru, która przezwycięża wszelki egoizm. Czyni stare przykazanie miłości nowym. Ćwiczmy się w tej bezinteresownej miłości przyjmując drugiego człowieka takim jakim jest, nie domagając się przymusowego nawrócenia, które trąci zmuszaniem, aby zaspokoić nasze oczekiwania. Kochanie dla własnego interesu jest cielesne, jest substytutem miłości. Przyjmujmy siebie nawzajem z dziękczynieniem, wznosząc siebie nawzajem, Wtedy każdy gest będzie darem, a każda odpowiedź zostanie przyjęta jako podziękowanie. Przyjmujmy siebie nawzajem, a odkryjemy, na ile możemy, co to znaczy kochać tak jak Bóg nas kocha i poczujemy Jego obecność pełną miłości, która zakrywa wszystko i wszystko przebacza.