Poranny Suplement Diety #418: Czego chce Bóg?

Komentarz Ojca Alvaro Gramatyka do Ewangelii według św. Jana, rozdział 3, wersety od 13 do 17 na święto podwyższenia Krzyża Świętego, 14 września 2025 roku. Jezus powiedział do Nikodema, nikt nie wstąpił do nieba, oprócz tego, który z nieba zstąpił, Syna Człowieczego. Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Nikt nie wstąpił do nieba oprócz tego, który z nieba zstąpił, Syna Człowieczego. To stwierdzenie Jezusa przytoczone w Ewangelii św. Jana jest zaproszeniem, abyśmy nie dali się zwieść różnym koncepcjom religijnym opartym na zasadzie winy i kary. tak jak jest to szeroko opisane w Starym Testamencie. Jesteśmy wezwani, aby patrzeć na Jezusa, który przyszedł z nieba, aby pokazać nieznane nam i zadziwiające prawdy. W Ewangelii prawo odpłaty ostatecznie ustępuje miejsca miłosierdziu. I właśnie ta prawda wstrząsa naszym sposobem myślenia i działania. Prawda, która pokazuje priorytet Bożego Miłosierdzia względem nas. Jest to wypełnienie objawienia, które osiąga swoją pełnię w osobie Jezusa, jako widzialnym znaku dobroci Boga i Jego woli zbawienia nas za wszelką cenę. Dzisiejszy fragment Ewangelii podkreśla, że Bóg kocha świat i to kocha go nie tylko trochę, ale bardzo. A tym światem jesteśmy my, nasza historia wraz z wszystkim, co nas otacza, nasze zranione ciało potrzebujące bliskości i uzdrowienia. Być może właśnie te rany sprawiają, że jesteśmy jeszcze bardziej kochani i akceptowani. W obliczu tych ran Bóg nie zamyka drzwi, a nawet nie żąda od nas zadośćuczynienia, aby ugasić jego ewentualny i nieistniejący gniew, ani też aby zasłużyć na współczucie i przebaczenie. On postępuje inaczej niż my, wychodzi nam naprzeciw, aby nas podnieść i obdarzyć swoim własnym życiem komunii, które nigdy się nie skończy, nie żądając niczego w zamian. I czyni to posyłając nam swojego Syna Jezusa. Ci, którzy wierzą w Jezusa, nie zginą. Nie chodzi o wiarę w coś, ale w kogoś, o zaufanie Ojcu, który postanowił obdarzyć nas życiem wiecznym. Wierzyć oznacza przyjąć to objawienie, które pochodzi bezpośrednio od Boga. To On sam objawia się w swoim Synu, który zechciał wyjść naprzeciw tym, którzy uważali się za potępionych, aby przekonać nas, że Bóg jest dobry, że pragnie naszego zbawienia i że nie jesteśmy straceni. Z jednej strony jesteśmy wezwani do przyjęcia Jezusa jako znaku miłości Ojca, z drugiej zaś strony jesteśmy zaproszeni do spojrzenia na nasze życie przez pryzmat miłosierdzia, a nie osądu. Stwierdzenie, że Bóg jest miłosierdziem, nie jest tylko kwestią przebaczenia, ale głębiej wyraża niezachwianą wolę Boga, aby dotrzeć do człowieka w każdej sytuacji, dobrej lub złej, aby obdarzyć go swoją miłością, aby poczuł, że nie jest opuszczony i że zło nie ma ostatniego słowa. Tego chce Bóg i to czyni. Spójrzmy na Jezusa, a wtedy ujrzymy nasze zbawienie, a nie potępienie, miłosierdzie, a nie karę. Spójrzmy na nasze biedy z perspektywy miłosierdzia Bożego, a wtedy zrozumiemy je jako znak Jego pochylenia się nad nami. Zapowiedź zbawienia.