Poranny Suplement Diety #372: Chwytaj okazję!

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 10, wersety od 46 do 52 na 30 niedzielę zwykłą, 27 października 2024 roku. Gdy Jezus wraz z uczniami i sporym tłumem wychodził z Jerycha, niewidomy żebrak, Bartymeusz.

Syn Tymeusza, siedział przy drodze, a słysząc.

Że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął.

Wołać, Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną.

Wielu nastawało na niego, żeby umilkł, lecz on jeszcze głośniej wołał, Synu Dawida, ulituj się nade mną. Jezus przystanął i rzekł, zawołajcie go. I przywołali niewidomego, mówiąc mu, bądź dobrej.

Myśli, wstań, woła cię.

On zrzucił z siebie płaszcz, zerwał się na nogi i przyszedł do Jezusa. A Jezus przemówił do niego, co chcesz, abym ci uczynił. Powiedział mu niewidomy, rabuni, żebym przejrzał. Jezus mu rzekł, idź, twoja wiara cię uzdrowiła. Natychmiast przejrzał i szedł za nim drogą.

Ten fragment Ewangelii jest hymnem nadziei i.

Daje nam wgląd w Boże serce i jego dobroć. Bartymeusz był niewidomym, który żył, żebrząc z wierychu.

Nie znał Jezusa, nigdy go nie widział.

Tylko o nim słyszał.

Tego dnia znalazł się we właściwym miejscu, we właściwym czasie, gdy Jezus przechodził przez miasto.

Łód szczęścia czy dzieło opatrzności, nic nie umknie Bogu. Wszystko jest dla Niego obecne, a On zawsze znajduje sposób, aby się z nami spotkać. Nie ma życia, w którym nie byłoby przejścia Pana. Jest to powód do nadziei.

Nie jesteśmy zdani na nasze niedole, na.

Okoliczności, a przede wszystkim nie jesteśmy zdani na łaskę tak zwanego losu.

Wręcz przeciwnie, zawsze jesteśmy pod życzliwym spojrzeniem Boga.

Bartymeusz rozpoznał sprzyjający mu moment i natychmiast.

Zaczął wołać do Jezusa, aby się nad Nim zlitował.

Bartymeusz przemienił ten moment w moment zbawienia. Zbawienie jest zawsze spotkaniem z Bogiem. Od nas zależy, czy przekształcimy teraźniejszość w wydarzenie zbawcze.

Bartymeusz po prostu zaczął wołać, a wołał.

Coraz głośniej, nie zważając na to, że kazano mu przestać.

Ze wszystkich sił pragnął spotkać się z Jezusem.

Chciał tego, ponieważ był niewidomy i potrzebował tego spotkania.

Często dzięki Bożej opatrzności pewne zło, które nam się przydarza, może stać się narzędziem do przemiany naszej teraźniejszości w nowy początek.

Jest to zaproszenie do spojrzenia na nasze braki, nędzy i potrzeby, jaką na okazję do proszenia o pomoc, do wołania do Boga, do spotkania się z Nim. Bartymeusz tylko wołał, nie mógł zrobić nic innego. Przemieńmy nasz ból w wołanie, w modlitwę, a to wystarczy.

Jezus nas usłyszy, zatrzyma się i przywoła.

W pewnym momencie Jezus posyła po niego.

A kim był Bartymeusz, że znalazł się.

W centrum uwagi Jezusa? Był kimś nieznanym, niewidomym i żebrakiem pośród sporego tłumu. Był kimś wykluczonym.

A jednak Jezus zawołał go i zapytał go, czego chce. Wszyscy bez wyjątku jesteśmy interesujący dla Boga. Nikt nie jest wykluczony.

Będąc niewidomym, Bartymeusz poprosił o wzrok.

My również potrzebujemy nowego sposobu patrzenia, aby.

Zobaczyć Boże nawiedzenie, aby zobaczyć, że nasze.

Życie jest kierowane przez Bożą życzliwość, łaskawość. Musimy patrzeć oczami pełnymi nadziei.

Tym czego najbardziej brakuje człowiekowi jest nadzieja.

Która pozwala nam doświadczyć, że nie jesteśmy.

Opuszczeni, ale zawsze kochani i nawiedzani przez Boga.

W ten sposób Bartymeusz ostatecznie staje się.

Uczniem Jezusa, podąża za Nim drogą.

Nie stoi już w miejscu, ale idzie za Jezusem.

Dla Bartymeusza rozpoczęło się nowe życie, inna droga.

Historia Bartymeusza jest dla nas wszystkich wezwaniem.

Do nadziei, która stawia nas na nogi i sprawia, że biegniemy za Jezusem, pewni, że nikt i nic nie może powstrzymać Bożej miłości do nas. Musimy tylko wołać do Tego, który kocha nasze życie. Wtedy wstaniemy i będziemy iść.