Poranny Suplement Diety #340: Zaufać, żeby zrozumieć

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 9, wersety od 2.

Do 10, na drugą niedzielę Wielkiego Postu.

25 lutego 2024 roku. Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na Górę Wysoką. Tam się przemienił wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe, tak jak żaden na ziemi folusznik wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.

Wtedy Piotr rzekł do Jezusa – Rabbi.

Dobrze, że tu jesteśmy, postawimy trzy namioty, jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza. Nie wiedział bowiem, co powiedzieć, tak byli przestraszeni. I zjawił się obłok osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos. To jest mój Syn umiłowany. Jego słuchajcie. I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy powstać z martwych. To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie. To jest kluczowe potwierdzenie synostwa Jezusa podczas wydarzenia przemienienia Pańskiego. Jest to zaproszenie do słuchania Jezusa właśnie dlatego, że jest On umiłowanym Synem Ojca, Jezusem, którego lśniąco białe szaty przypominają niewinność Adama, który był przezroczysty przed Bogiem. Jest to potwierdzenie pełnej komunii z Ojcem, komunii, której świadkami są Piotr, Jakub i Jan, którzy widzą Go w takiej scenerii po raz pierwszy. Apostołowie są zaproszeni do słuchania Jezusa poprzez przyjęcie głosu z nieba, co przekracza wszelkie możliwości zrozumienia. Przesłanie jest prawdziwe, nie tylko ze względu na swoją treść, ale przede wszystkim ze względu na tego, który mówi, nawet jeśli się nie rozumie.

W rzeczywistości liczy się nie to, co.

Się rozumie, ale zaufanie do osoby, która mówi, nawet jeśli wszystko wydaje się absurdalne. Przykład daje nam Abraham, który został poproszony o złożenie w ofierze swojego jedynego syna, którego kochał, Izaaka. Polecenie to wydaje się sprzeczne ze wszystkimi obietnicami dotyczącymi przyszłych potomków. Dlaczego więc być posłusznym? Nie ze względu na to, co Bóg nakazuje, ale dlatego, że Bóg to nakazuje. W ten sposób wchodzimy w relacje zaufania. Zaufania, które sprawia, że mamy nadzieję wbrew nadziei, nawet gdy wszystko wydaje się stracone i absurdalne. Abraham jest posłuszny i wprowadza w życie nakaz, który otrzymał. Ale właśnie w momencie, gdy ma złożyć w ofierze Izaaka, Bóg go powstrzymuje. Abraham podniósł swe oczy i zobaczył barana, którego Bóg przygotował do złożenia w ofierze zamiast Izaaka. Tym tkwi klucz do nauki słuchania z ufnością. Podnieś oczy i spojrzeć inaczej.

Zobaczyć to, co Bóg dla nas przygotował.

Są takie chwile w życiu, kiedy nie rozumiemy, co się dzieje. Nie rozumiemy prób, nie rozumiemy, czy Bóg nas prowadzi, czy nie. Pojawiają się wątpliwości, czy warto zaufać Bogu. Co robić w trudnych i ciemnych czasach? Podnieść oczy, aby widzieć lepiej, aby zobaczyć.

Sens wszystkich prób, aby zobaczyć rozwiązanie, które Bóg przygotował.

Jest to wspinaczka na wysoką górę, aby usłyszeć prawdziwy głos, który może przywrócić nadzieję w Boże obietnicę. Podniesienie oczu oznacza rozpoczęcie słuchania Słowa Bożego, dialogu z tym, który potrafi obiecać i ofiarować zmartwychwstanie. To słuchanie i dialog nazywa się modlitwą. To modlitwa dystansuje nas od problemów i sprawia, że patrzymy na nie zgodnie z Bożym widzeniem. Dopóki patrzymy na problemy z naszej wysokości.

Będą nas one przerażać.

Ale jeśli spojrzymy na nie z wysokości Bożych obietnic, wtedy zobaczymy rozwiązania, które Bóg dla nas przygotował. Modlitwa wznosi nas na wyżyny Boga, daje nam zaufanie do Jego Słowa i sprawia, że czujemy bliskość Jego miłości. Nie pozwólmy, aby życie nas oskarżało, ale podnieśmy nasze oczy, aby zobaczyć, że Bóg się na nas nie gniewa. Jest to takie samo doświadczenie jak podczas przemienienia. Apostołowie widzieli przemienionego Jezusa rozmawiającego z Mojżeszem i Eliaszem, a zaraz potem zobaczyli Go ponownie, bez tego światła. To był wciąż ten sam Jezus, ale widziany innymi oczami. To miało im pomóc wyostrzyć wzrok i dostrzec w Jezusie na krzyżu Tego, który zmartwychwstanie po trzech dniach. Modlitwa jest ćwiczeniem zaufania, zaufania, które pozwala nam widzieć i oczekiwać zmartwychwstania, spełnienia obietnic.