Poranny Suplement Diety #390: Poszukiwacze skarbów

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Łukasza, rozdział 6, wersety od 39 do 45 na ósmą niedzielę zwykłą, 2 marca 2025 roku. Jezus opowiedział uczniom przypowieść. Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj? Uczeń nie przewyższa nauczyciela, lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel. Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku? Jak możesz mówić swemu bratu, bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku, podczas gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? O błudniku, usuń najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka brata swego. Nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało. Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo. Nie zrywa się fik z ciernia, ani z krzaka jeżyny, nie zbiera się winogron. Dobry człowiek z dobrego skarbca, swego serca, wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło, bo z obfitości serca mówią jego usta. W tym fragmencie Ewangelii Jezus zadaje retoryczne pytanie. Czy jeden niewidomy może prowadzić drugiego niewidomego? Właściwie pytanie to można sformułować inaczej. Co powinniśmy zrobić, aby widzieć dobro, a nie zło? Jest to zaproszenie do zobaczenia belki w naszych oczach. Ślepy jest ten, kto widzi zło swego brata. Ślepy jest ten, kto nie widzi dobra, które jest w jego bracie. Widzenie zła w innych, jako nawyk, jest oznaką naszej ślepoty. W rzeczywistości ten, kto ma dobry wzrok, widzi przede wszystkim dobro. Kiedy zawsze szuka się winnego, to znaczy, że jest się ślepym. Kiedy to inni muszą się zmienić, jest się ślepym. Kiedy mówi się tylko o biedzie innych, a nie o swojej, jest się ślepym. Kiedy nie widzi się daru bożego w innych, jest się ślepym. Do tego stopnia, że taki człowiek nie zdaje sobie sprawy ze swojej własnej ślepoty. Stąd konieczność nawrócenia naszego patrzenia i dostrzegania obecności Bożego Światła we wszystkich wokół nas. Jest to droga, która rozpoczyna się od dostrzeżenia dobrych owoców obecnych w życiu brata, bez zatrzymywania się na pierwszych wrażeniach. A obecność dobrych owoców jest pewna właśnie dlatego, że ten drugi jest bratem takim jak ja, kochanym i błogosławionym przez Boga, tak jak ja. Jeśli we mnie są owoce, to z pewnością są też w innych, ponieważ Boży dar jest zawsze większy niż zło. Jest to kwestia zmiany perspektywy i wyostrzenia wzroku. Ten drugi cieszy się przychylnością Pana. W tym przypadku moją troską nie jest przede wszystkim szukanie i potępianie zła, ale szukanie dobra. Co więcej, mogę wskazywać na zło tylko wtedy, gdy potrafię docenić i promować dobro. W ten sposób unikamy ślepoty, która sprawia, że oskarżamy i zrywamy wszelką komunię do tego stopnia, że dostrzegamy nawet belkę wokół Boga. W końcu i on również staje się przedmiotem naszego oczyszczającego działania. Proces nawrócenia polega właśnie na dostrzeganiu dobra. Zaczyna się po prostu od nawrócenia naszej mowy, zachęcania i wskazywania na dar Boży, który jest w innych i w nas. Jest to oczyszczanie naszego spojrzenia poprzez słowa, aby patrzeć na nasze życie pozytywnymi oczami. Musimy zmienić nasz sposób mówienia, aby dostrzec Boży dar, zaczynając od najprostszych rzeczy. Jeśli widzimy tylko zło lub zbyt wiele zła, jesteśmy chorzy na ślepotę. Odkryjmy, gdzie jest Boży dar, a kiedy już Go dostrzeżemy, dziękujmy. To najpiękniejszy i najmniej bolesny sposób na usunięcie belki z naszych oczu. W ten sposób zobaczymy, że Bóg jest dobry dla wszystkich. Zakochamy się w naszym życiu i w naszej ziemi, ale przede wszystkim w naszych braciach.