Poranny Suplement Diety #175: Wystarczy mieć Jezusa

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Jana, rozdział 6, wersety od 24 do 35. A kiedy ludzie z tłumu zauważyli, że nie ma tam Jezusa, a także Jego uczniów, wsiedli do Łodzi, przybyli do Kafarnaum i tam szukali Jezusa. Gdy zaś odnaleźli Go na przeciwległym brzegu, rzekli do Niego – Rabbi, kiedy tu przybyłeś? W odpowiedzi rzekł im Jezus. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam. Szukacie mnie nie dlatego, żeście widzieli znaki, ale dlatego, żeście jedli chleb do sytości. Troszczcie się nie o ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki, a który da wam Syn Człowieczy. Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec. Oni zaś rzekli do Niego, cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boże? Jezus odpowiadając rzekł do nich, na tym polega dzieło zamierzone przez Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał. Rzekli do niego, jakiego więc dokonasz znaku, abyśmy go widzieli i tobie uwierzyli? Cóż, zdziałasz. Ojcowie nasi jedli mannę na pustynni, jak napisano. Dał im do jedzenia chleb z nieba, rzekł do nich Jezus. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam. Nie mojżesz dał wam chleb z nieba, ale dopiero ojciec mój, da wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba wstępuje i życie daje światu. Rzekli więc do Niego – Panie, dawaj nam zawsze tego chleba. Odpowiedział im Jezus – Jam jest chleb życia. Kto do mnie przychodzi, nie będzie łaknął, a kto we mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie. W tym fragmencie Ewangelii uderzająca jest odpowiedź Jezusa na pytanie tłumu, który Go szuka. Co jest tym dziełem Bożym, które mają wykonać? Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał. Jezus nie wymienia szeregu wymogów do spełnienia, ale idzie do tego, co istotne, do absolutnie niezbędnego minimum, bez którego nic nie miałoby sensu. wierzyć w Niego. Oto do czego jesteśmy nieustannie wzywani, uwierzyć w Jezusa jako tego, który został posłany dla nas przez Ojca, abyśmy już dłużej nie cierpieli głodu ani pragnienia. Wiara jest tym, czego najbardziej potrzebujemy, bardziej niż czegokolwiek innego. Czym jest ta wiara? Wiarę możemy rozumieć jako zaufanie, zaufanie dynamiczne, które implikuje zbliżenie się do Jezusa spowodowane potrzebą otrzymania. W kontekście tego fragmentu Ewangelii tłum zbliża się do Jezusa, ponieważ tylko On może zaspokoić ich głód. to ich potrzeba porusza ich, a Jezus odpowiada nie przez kolejne rozmnożenie chleba, ale ofiarując siebie jako dar, jako chleb, który zaspakaja głód, jako zabezpieczenie, jako gwarancja tego, że nie będą już nigdy głodni. Jezus przedstawia się jako Ten, który może dać nam nie tylko to, czego potrzebujemy, ale przede wszystkim może napełnić nas darem życia pełnego, które nigdy się nie kończy. Jezus nie jest już tym, który coś daje, ale tym, który daje samego siebie. Wiąże się to z umiejętnością zaakceptowania naszej potrzeby i umiejętnością proszenia Jezusa, aby dał nam swoje życie. Oznacza posiadanie ufności, że tym co wystarczy jest posiadanie Go w sercu, odczuwanie Jego obecności, świadomość, że jest tam gotowy, by się nam dać. W ten sposób zostajemy umieszczeni w dynamice daru, gdzie zaufanie staje się spoiwem między naszą potrzebą a bogactwem Boga. Tak rodzi się wdzięczność i nadzieja. To spoiwo jest tym, czego naprawdę potrzebujemy, a potrzebujemy uwierzyć w Jezusa. Prawdziwym darem jest sam Jezus. Już nie coś, ale ktoś. Nie błogosławieństwo, ale błogosławione życie, ponieważ On jest u naszego boku. Wtedy możemy zbliżyć się do Jezusa, wiedząc, że otrzymamy. A czego potrzebujemy? wierzyć, ufać Jezusowi, a ta ufność umacnia się, kiedy zbliżamy się do Jezusa popychani potrzebą przyjęcia Jego niezawodnego i wiernego towarzystwa.