Duch i kuszenie

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 1, wersety od 12 do 15, na pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, 18 lutego 2024 roku. Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, a przebywał na pustyni 40 dni, kuszony przez szatana i był ze zwierzętami, aniołowie zaś mu służyli. Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił, czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże, nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Na początku okresu Wielkiego Postu liturgia przedstawia nam fragment zaczerpnięty z Ewangelii św. Marka, który mówi o Jezusie, który po przyjęciu chrztu w Jordanie zostaje wyprowadzony przez Ducha Świętego na pustynię, gdzie będzie kuszony przez diabła przez 40 dni. Jest to bardzo zwięzły opis, ale wcale nie banalny. Na pierwszy rzut oka uderza fakt, że Jezus, który właśnie doświadczył stąpienia ducha, został przez tego samego ducha wyprowadzony na pustynię. Zamiast tego można by się spodziewać jakiegoś spektakularnego i charyzmatycznego początku misji. Nic z tych rzeczy. Przeciwnie. Zaczyna się od pustyni i pokusy. Jak połączyć ducha świętego i pokusy? Chrzest i pustynie? Zwykle uważa się, że prawdziwemu doświadczeniu ducha zawsze towarzyszy brak trudności i pokus. W rzeczywistości jest odwrotnie. Po prawdziwym doświadczeniu odrodzenia się do nowego życia pojawiają się pokusy właśnie dlatego, że jest się w stanie je pokonać. Jeśli pojawiają się pokusy, oznacza to, że mamy już siłę, aby się im oprzeć i pokonać je. Życiu zawsze towarzyszy ta pozorna sprzeczność. Rzeczywiście odnosimy zwycięstwo dzięki mocy Ducha Świętego, co widać w obliczu różnych trudności. To one świadczą o bliskości Boga, która napełnia nas nadzieją. To właśnie na pustyni Jezus doświadczy bliskości Boga. W walce z diabłem Jezus nie został sam, ale aniołowie byli z Nim, służyli Mu i nawet zwierzęta Go nie nękały. Na pustyni był nie tylko diabeł, ale przede wszystkim był ojciec. Nawet pośród zmagań Bóg jest przy nas i pociesza nas. Kiedy jesteśmy poddawani próbie, Bóg posyła aniołów, aby nam służyli. Aniołowie to nasi bracia i siostry, którzy nas pocieszają i pomagają nam, abyśmy nie ugięli się pod ciężarem naszych trudności i biedy. Bez sióstr i braci nie jest możliwe stawienie czoła pokusom i przezwyciężenie ich. Nie mielibyśmy niezbędnej siły, a diabeł pokonałby nas, pogrążając nas w rozpaczy. To doświadczenie pustyni potrwa czterdzieści dni. Dla mentalności hebrajskiej liczba czterdzieści oznacza czas pełny, całe życie. Jezus był kuszony przez całe swoje życie. Nie było chwili, w której ustałaby jego walka i zabrakłoby obecności Ojca. My także zawsze będziemy kuszeni. Kiedy już przejdziemy zwycięsko przez jakąś próbę i przezwyciężymy pokusę, czekają nas kolejne bitwy. Zawsze będziemy walczyć, ale to oznacza, że zawsze otrzymamy pomoc i że Bóg nigdy nas nie opuści. Oznacza to również, że zawsze będziemy potrzebować towarzystwa aniołów, sióstr i braci. Prawdziwą pokusą jest przekonanie, że jesteśmy niepokonani i samowystarczalni w ciągłym poszukiwaniu magicznego świata bez walki i zaangażowania. A to jest najlepszy sposób na przygotowanie się na upadek. Pustynia i pokusy uczą nas wiary w ciągłą obecność Boga u naszego boku i proszenia bracie o pomoc. W ten sposób umacniamy się w zaufaniu. Naszym zwycięstwem jest poleganie na Bogu i na naszych braciach. Oto tajemnica wlania Ducha Świętego – stać się dziećmi i braćmi, którzy nie ulegają zniechęceniu, ponieważ nigdy nie są sami w walce.