Poranny Suplement Diety #386: Świętość klasa średnia

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Łukasza, rozdział 2, wersety od 22 do 40 na święto ofiarowania pańskiego 2 lutego 2025 roku.

Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według prawa.

Mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby przedstawić go Panu. Tak bowiem jest napisane w prawie pańskim. Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem prawa pańskiego. A żył w Jeruzalem człowiek imieniem Symeon.

Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekujący.

Pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim.

Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy.

Śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Z natchnienia więc Ducha przyszedł do świątyni, a gdy rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju prawa, On wziął je w objęcia, błogosławił Boga i mówił Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa, bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś wobec wszystkich narodów, światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego Izraela.

A jego ojciec i matka dziwili się.

Temu, co o nim mówiono. Symeon zaś błogosławił ich i rzekł do Maryi, matki jego.

Oto ten przeznaczony jest na upadek i.

Na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą.

A twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.

Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera. Bardzo podeszła w lata. Od swego panieństwa 7 lat żyła z mężem i pozostała wdową.

Liczyła już sobie 84 lata. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu.

W postach i modlitwach, dniem i nocą.

Przyszedłszy w tej właśnie chwili sławiła Boga.

I mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem. A gdy wypełnili wszystko według prawa pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na nim. Ewangelista Łukasz opisuje pierwsze kroki rodziny z Nazaretu, która posłuszna prawu udaje się do świątyni, aby przedstawić Bogu dzieciątko Jezus, a następnie wraca do Nazaretu. Pozornie nic dziwnego, wszystko jest zabarwione normalnością.

Nie jesteśmy świadkami żadnego cudu, a jedynie przebiegu życia w jego codzienności.

Prawdę mówiąc, po wyjątkowości wydarzenia zwiastowania, można by się spodziewać jakiegoś szczególnego wydarzenia.

Tymczasem wszystko dzieje się w normalności graniczącej z banałem.

Nic nadzwyczajnego, z wyjątkiem dla tych, którzy mają oczy, by widziały.

Kiedy więc udają się do świątyni nie.

Ma żadnych znaków wskazujących na obecność Mesjasza, tylko głosy dwojga starców oczekujących na niego, Symeona i prorokini Anny.

Wydaje się, że tylko ta dwójka rozpoznała.

Mesjasza, podczas gdy cała reszta milczała, niczego nie zauważając.

Tak samo było przy narodzinach Jezusa, gdzie.

Jedynie kilku pasterzy zostało powiadomionych przez aniołów, a także przy chrzcie, gdzie rozpoznał go tylko Jan Chrzciciel oraz w synagodze w Nazarecie, gdzie został wręcz odrzucony. tylko nieliczni mieli dar patrzenia dalej, poza tym, co zwyczajne w życiu. Oto przesłanie dla naszego życia – mieć oczy, aby widzieć Bożą obecność w codzienności. Sam papież Franciszek w adhortacji gaudete et esultate mówi o świętości z sąsiedztwa.

Lubię dostrzegać świętość w cierpliwym Ludzie Bożym.

W rodzicach, którzy z wielką miłością pomagają.

Dorastać swoim dzieciom, w mężczyznach i kobietach.

Pracujących, by zarobić na chleb, w osobach chorych, w starszych zakonnicach, które nadal się.

Uśmiechają, W tej wytrwałości, aby iść naprzód.

Dzień po dniu, widzę świętość kościoła walczącego. Jest to często świętość sąsiedztwa, świętość osób, które żyją blisko nas i są odblaskiem obecności Boga. Albo, by użyć innego wyrażenia, są klasą średnią świętości. Być może jest to właśnie świadectwo, którego potrzebuje dzisiejszy świat, aby umieć cieszyć się teraźniejszością, dobrą i mniej dobrą, ponieważ widzi w niej obecność błogosławieństwa.

Zawsze istnieje pokusa, by pragnąć mocnych, jednoznacznych.

Znaków, które utwierdzą naszą wiarę i przekonania.

Tak bardzo oczekujemy cudów, że gardzimy normalnością.

Życia, prostymi, codziennymi gestami. W rzeczywistości chcielibyśmy, aby życie było inne niż jest. Chcielibyśmy być samowystarczalni i nie potrzebować pomocy. Jest to pokusa współczesnego gnostycyzmu i pelagianizmu, które jawią się jak od zafałszowania świętości. Prowadzą do tego, że nie akceptujemy rzeczywistości takiej, jaka jest, naszej biedy i bożego miłosierdzia.

Zamiast tego chcemy świętości naznaczonej wiedzą i.

Siłą, a nie prostej i normalnej świętości, w której podziwiamy piękno codziennego życia pośród naszych słabości i banalności wydarzeń. Józef i Maryja zdumiewali się słowami pasterzy, Symeona i prorokini Anny. Zdumiewali się, że w ich codziennym życiu była obecność Boga i wypełniały się proroctwa. Nie gardźmy darem życia, darem czułości, darem czekającego na nas stołu, darem uśmiechu, darem przyjaznej dłoni, darem pieszczoty matki i ojca. Jest to zaproszenie, aby nie uciekać od codziennej rutyny, ale przeżywać każdy dzień jako dar. Bóg nie gardzi naszą normalnością, ale objawia się w niej i nam błogosławi. Doceńmy i pokochajmy to, kim jesteśmy, gdzie żyjemy i z kim żyjemy, a wtedy doświadczymy zachwytu i zdumienia.