Poranny Suplement Diety #344: Osiołek nadziei

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 11, wersety od 1 do 10, na szóstą niedzielę Wielkiego Postu, niedziela palmowa, niedziela Męki Pańskiej, 24 marca 2024 roku. Gdy zbliżali się do Jerozolimy, do Betwagę i Betani na Górze Oliwnej, posłał dwóch spośród swoich uczniów i rzekł im, idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz przy wejściu do niej znajdziecie uwiązane ośle, którego jeszcze żaden człowiek nie dosiadał. Odwiążcie je i przyprowadźcie tutaj, a gdyby was kto pytał, dlaczego to robicie, powiedzcie, Pan go potrzebuje i zaraz odeślę je tu z powrotem. Poszli i znaleźli ośle przywiązane do drzwi z zewnątrz na ulicy. Odwiązali je, a niektórzy ze stojących tam pytali ich, cóż to ma znaczyć, że odwiązujecie ośle? Oni zaś odpowiedzieli im tak, jak Jezus polecił i pozwolili im. Przyprowadzili więc ośle do Jezusa i zarzucili na nie swe płaszcze, a On wsiadł na nie. Wielu zaś słało swe płaszcze na drodze, a inni gałązki ścięte na polach. Ci zaś, którzy Go poprzedzali i którzy szli za Nim, wołali, Hosanna, błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie, błogosławione Królestwo Ojca naszego Dawida, które nadchodzi, Hosanna na wysokościach. Dzisiejsza liturgia wspomina wjazd Jezusa do Jerozolimy i radosne, entuzjastyczne przyjęcie Go przez lud, który wita Go jako Mesjasza Dawidowego. Jezus wjeżdża jako król siedzący na źrebięciu oślicy, zgodnie z zapowiedzią proroka Zachariasza. Zatrzymując się na tym skojarzeniu, wydaje się, że wydarzenia w końcu obrócą się na korzyść Jezusa, a Jego misja spotka się z ostatecznym, pozytywnym odzewem. Jednak okoliczności, które nastąpią później, pokażą coś wręcz przeciwnego. Jezus zostanie skazany na śmierć za przyczyną tych samych ludzi, którzy wcześniej okrzyknęli Go królem. W tej sprzeczności wypełnia się jego misja, która jednak miała inne znaczenie niż to, czego oczekiwał lud. Jezus nie przychodzi z mocą, aby zwyciężyć swoich wrogów, nie jest Mesjaszem politycznym, wręcz przeciwnie, przychodzi jako Ten, który oddaje swoje życie, aby dać nadzieję na zmartwychwstanie, aby wskazać, że Jego Królestwo nie jest z tego świata. Przychodzi, aby wskazać, że zbawienie jest darem, który należy wyłącznie do Boga, nie jest owocem naszych własnych wysiłków. W tradycji biblijnej król był wsadzany na osiołka i wjeżdżał do Jerozolimy. Jezus powtarza ten sam gest, więc wjeżdża do Jerozolimy jako król, aby oddać swoje życie za lud. Ale to oddanie życia nie jest stratą rozumianą jako znak porażki, lecz zapowiedzią błogosławieństwa zmartwychwstania. W ten sposób wjazd Jezusa do Jerozolimy jest prorokstwem zmartwychwstania, które wkrótce Go czeka, niezależnie od tego, czy ludzie będą Mu sprzyjać, czy nie. Wjeżdżając do Jerozolimy, Jezus ogłasza, że pokona zło i że Ojciec nie pozostawi Go więźniem śmierci. Jest to orędzie nadziei dla wszystkich. Jego królewskość to nadzieja. Jezus wjeżdża do Jerozolimy jako znak woli Ojca, aby nie pozostawiać nas na łasce naszych grzechów. Jest to znak Bożego miłosierdzia, które trwa zawsze i niezależnie od okoliczności, które jest dla wszystkich i które zwycięża nawet śmierć. Zmartwychwstanie jest darem i pozostaje nim dla wszystkich, ponieważ taka jest wola Ojca. My jesteśmy tym ludem opisanym w Ewangelii, przeznaczonym do przyjęcia daru Zmartwychwstania i powołanym do niesienia tego orędzia nadziei wszystkim, którzy czekają. Podobnie jak źrebie, kruche, niedoświadczone, nieobeznane z pracą, mające wiele braków, tak samo my nieśmy Jezusa. Nieśmy nadzieję, że zło nie ma ostatniego słowa, że Bóg jest wierny i nas nie opuści. Aby być znakiem zmartwychwstania, Jezus potrzebuje osła, który może go nieść pomimo własnych bied. To one sprawiają, że obecność Jezusa jaśnieje w naszym życiu, stając się źródłem nadziei dla wszystkich kruchych i słabych. Nie świadczymy bowiem o własnej sprawiedliwości, ale o nadziei, która żyje w nas pomimo naszych niewierności. Bądźmy jak osiołek, przyjmijmy i nieśmy Jezusa, a staniemy się prorokstwem zmartwychwstania. Zło już nas nie przestraszy.