Poranny Suplement Diety #452: Bez przyjaźni nie ma zbawienia?

Komentarz ojca Alvaro Grammatica do Ewangelii według świętego Jana, rozdział 3, wersety od 16 do 18, na uroczystość Najświętszej Trójcy, 31 maja 2026 roku. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu, a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego." Dzisiaj obchodzimy uroczystość Trójcy Świętej. Trójca Święta to misterium będące cechą charakterystyczną i centralną prawdą chrześcijaństwa. I choć to właśnie misterium, czyli tajemnica i jako takie pozostaje niejasne dla naszego umysłu, nie jest przecież niezrozumiałe dla serca. Dogmat o Trójcy Świętej głosi istnienie trzech odrębnych osób, które jednak dzielą tę samą boską naturę. Jeden Bóg w trzech osobach. W historii podejmowano i nadal podejmuje się liczne próby wyjaśnienia tej tajemnicy. Źródłem dla nas jest zawsze Pismo Święte interpretowane w świetle żywej tradycji Kościoła. Nauka o Trójcy nie jest podana w sposób jasny i jednoznaczny. Jest to raczej objawienie nabierające barw w wielu perspektywach, które razem oferują nam raczej opis Boga niż jego definicję. Na poziomie teologicznym twierdzi się, że Trójca jest relacją, w której istnieje ojcostwo, synostwo i tchnienie miłości. Trzy osoby pozostają w wiecznej relacji, a istnieją o tyle, o ile w niej pozostają. Fakt ten oznacza, że do tajemnicy Trójcy zbliżamy się na poziomie doświadczenia. Doświadczamy ojcostwa Boga, Ojca, który kocha i dlatego posyła do nas swojego Syna, aby ukazał nam swoje miłosierne oblicze, dając nam możliwość odczuwania w sobie obecności, która nazywa się Duch Święty, i nieustannie zaświadcza o tym, że my również jesteśmy dziećmi Boga. A On nie jest tylko zwykłą zasadą czy ideą, jest dynamizmem miłości, który pociąga również nas, ponieważ miłość ze swej natury się udziela i jest angażująca. I dlatego zbliżamy się do Boga przez wejście w relację, a to bycie w relacji jest uczestnictwem we wspólnocie miłości. Trójca Święta jest więc wspólnotą, inaczej by jej nie było. My także nosimy w sobie ten obraz relacji. Istniejemy po to, żeby być w relacji, żeby być w komunii, żeby kochać i być kochanymi. Bycie w relacji jest miłością, a Bóg nie może nie kochać. Jeśli takie jest rozumienie tajemnicy Trójcy Świętej, to wynika z tego niezbicie, że Bóg jest miłością, zgodnie ze słowami Pisma Świętego, z pierwszego listu świętego Jana Apostoła, rozdział 4, wersety 8 i 16. W tej perspektywie można zrozumieć działanie Boga wyrażające się w przymierzu bliskości i miłosierdziu. Jak trafnie mówi Ewangelia, Bóg nie może nie chcieć nas mieć przy sobie. I tę wolę Pismo nazywa zbawieniem, albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Takie jest najgłębsze znaczenie tej Ewangelii. Bóg pragnie okazać nam swoją przyjaźń. On istnieje, by kochać. Zbawienie wykracza więc poza kwestie czysto doktrynalne czy moralne i poza rozważania o zasługach. Zbawienie oznacza bycie w komunii z Bogiem dzięki darowi, który jest nam udzielany za darmo. Bo On kocha zawsze i bezwarunkowo, a miłość ta przejawia się w przyjaźni przyjmującej i miłosiernej. Bez przyjaźni nie ma więc zbawienia. Doświadczając komunii odpowiada się równie hojnym jej okazywaniem. Ta komunia konkretyzuje się w życzliwym patrzeniu na cały świat i w solidarnym zaangażowaniu na rzecz braci i sióstr. Nieśmy w sobie ten obraz trójcy pobudzający nas do bycia ludźmi komunii obejmującej wszystko i wszystkich, nieekskluzywnej, czyli wykluczającej, ale właśnie włączającej, Żyjmy braterską przyjaźnią, a dzięki temu doświadczymy daru komunii z Bogiem, który jest miłością.