Poranny Suplement Diety #447: Jak ciasna jest ta brama?

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Jana, rozdział 10, wersety od 1 do 10, na czwartą niedzielę wielkanocną, 26 kwietnia 2026 roku. Jezus powiedział, Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam. Kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem. Kto jednak wchodzi przez bramę, jest pasterzem-owiec. Temu otwiera odzwierny, a owce słuchają jego głosu. Woła on swoje owce po imieniu i wyprowadza je. A kiedy wszystkie wyprowadzi, staje na ich czele. Owce zaś postępują za nim, ponieważ głos jego znają. Natomiast za obcym nie pójdą, lecz będą uciekać od niego, bo nie znają głosu obcy. Tę przypowieść opowiedział im Jezus, lecz oni nie pojęli znaczenia tego, co im mówił. Powtórnie więc powiedział do nich Jezus. Za prawdę, za prawdę powiadam wam. Ja jestem bramą owiec. Wszyscy, którzy przyszli przede mną są złodziejami i rozbójnikami, a nie posłuchały ich owce. Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze mnie, będzie zbawiony. Wejdzie i wyjdzie i znajdzie pastwisko. Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, by owce miały życie i miały je w obfitości. Słowa Jezusa, ja jestem bramą owiec, wydają się kluczem do interpretacji tego fragmentu Ewangelii. Jest to charakterystyczny styl ewangelisty Jana, który posługuje się symbolami, aby przedstawić Jezusa, Syna Bożego, który stał się człowiekiem dla nas. W tym przypadku brama staje się plastycznym obrazem, aby powiedzieć, że Jezus jest jedynym Zbawicielem, jedyną drogą, dzięki której znajdujemy pastwisko i życie. Ten obraz bramy można interpretować na różne sposoby. Jeden bardziej doktrynalny, a drugi bardziej egzystencjalny. Z czysto doktrynalnego punktu widzenia uznanie Jezusa staje się niezbędne do osiągnięcia zbawienia. Wynika z tego, że nie istnieją inne drogi dla naszego zbawienia. Jest to prawda, ponieważ nie istnieje żaden inny pośrednik, jak czytamy w pierwszym liście do Tymoteusza. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi. Człowiek, Chrystus, Jezus. Z drugiej jednak strony w ten sposób odmawia się zbawienia wszystkim innym, którzy z różnych powodów, uświadomionych lub nieuświadomionych, nie uznają Jezusa za jedynego Zbawiciela. Nie jest to jednak zgodne z powszechną wolą zbawczą Boga, który pragnie, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Z pewnością teologia z powodzeniem porodziła sobie z tym, aby nikogo nie wykluczać ze zbawienia. Istnieje jednak inna interpretacja, którą możemy określić jako egzystencjalną, według której liczy się przede wszystkim życie przeżywane zgodnie z ewangelicznym przesłaniem Jezusa, czyli miłością na wzór pasterza, który oddaje życie za swoje owce. Jezus pozostaje zawsze jedynym pośrednikiem, rozumianym w sensie dynamicznym jako styl życia, który urzeczywistnia się w różnych historycznych formach. Jezus jest bramą nie tylko w sensie dogmatycznym, ale także w kluczu egzystencjalnym, w tym sensie, że jest bramą, ponieważ tym, co nas z Nim łączy i zbawia, jest miłość. Poznanie prawdy Nie jest tym, co robi różnicę, lecz przyjęcie Ewangelii i życie zgodnie z Ewangelią, posiadanie tego samego ducha i tych samych uczuć synostwa, jakie miał Jezus. W przeciwnym razie popadlibyśmy w niebezpieczną gnozę, która otworzyłaby drzwi do arogancji typowej dla farzyjskiego postępowania, które Jezus potępił jako sprzeczne ze swoim przesłaniem. Jezus jest bramą, przez którą wchodzi się do Królestwa Bożego, gdzie wszyscy odkrywamy, że jesteśmy owcami. i gdzie znajdujemy pastwisko. W ten sposób owce mają życie, są strzeżone i stają się jedną owczarnią. W ten sposób będzie istniał tylko jeden język, język miłości, wspólny dla całej owczarni, którego gramatyką jest oddanie życia za przyjaciół. Jezus jest bramą, ponieważ kochał aż do końca, oddając się całkowicie. Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie. i miały je w obfitości. Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Kiedy kochamy, przechodzimy tę bramę, wtedy posługujemy się językiem braterstwa. Nie chodzi tylko o to, aby uznać Jezusa, ale by kochać tak jak Jezus. Pokusa zawsze czai się w tym, by nas zapewnić, że wszystko jest w porządku, ponieważ wyznajemy wiarę w Jezusa, podczas gdy nasze serce nie jest zdolne do gestu bliskości. Nie chodzi o to, by posiadać prawdę, ale by żyć prawdą, którą nazywamy miłością. Chodzi o to, by wyjść poza nasze granice i przekonania, okazując gesty przyjęcia, jak przypomina nam Ewangelia. Bo powiadam wam, jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego. Słyszeliście, że powiedziano, będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A ja wam powiadam, miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują. Tak będziecie synami ojca waszego, który jest w niebie, ponieważ on sprawia, że słońce jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i on zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. A Duch Święty przychodzi z pomocą naszej biedzie, by wspierać nas w konkretnej miłości. Ten Duch, którego Jezus hojnie wylewa na wszystkich, którzy pozwalają się poruszyć nędzą bliźniego, którzy dają się zaangażować i potrafią uznać go za brata, który jest ciałem z tego samego ciała i kością z tych samych kości. Przejście przez bramę to rzeczywistość dynamiczna. Zawsze się kocha. Tylko wtedy staniemy się prawdziwie owcami jedynego pasterza, Jezusa.