Poranny Suplement Diety #410: Wystarczy to jedno...

Komentarz Ojca Alvaro, Gramatyka do Ewangelii według św. Łukasza, rozdział 10, wersety od 38 do 42, na szesnastą niedzielę zwykłą, 20 lipca 2025 roku. Jezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niebiasta im. Marta przyjęła Go w swoim domu. Miała ona siostrę im. Maria, która usiadłszy u nóg Pana słuchała Jego słowa. Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług, a stanąwszy przed nim, rzekła – Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła. A Pan jej odpowiedział, Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona. W tym fragmencie Ewangelii uderzające jest stwierdzenie Jezusa skierowane do Marty. Tylko jedna rzecz jest potrzebna. Marta była całkowicie zajęta usługiwaniem Jezusowi, podczas gdy jej siostra Maria spokojnie siedziała u stóp Pana i słuchała Go. Marta potrzebowała pomocy, aby dobrze wykonać swoją pracę, ale najwyraźniej dla jej siostry nie wydawało się to takie ważne. Skarga Marty jest zrozumiała, z pewnością my również postąpilibyśmy tak samo. Jezus wykorzystuje tę sytuację, aby udzielić wskazówki dotyczącej życia. Potrzebna jest tylko jedna rzecz. Czego więc potrzebujemy? Oto prawdziwe pytanie zawarte w tym fragmencie. Jezus nie mówi, że nie należy służyć, że nie należy zwracać uwagi na prośby o pomoc, nie naucza też, że istnieje życie apostolskie i życie kontemplacyjne, które jest lepsze. Nic z tych rzeczy. Zazwyczaj sądzimy, że to my służymy Bogu. Jezus mówi, że to nie my służymy Bogu, ale to On służy nam. Jestem przekonany, że Jezus powiedział Marcie, że właściwą postawą nie jest zabieganie o jak najdoskonalszą służbę Bogu, ale przyjęcie postawy biernej w tym sensie, że pozwalamy Bogu służyć nam swoją miłością, swoją obecnością. To nie my zbawiamy siebie, mimo że potrafimy wszystko robić doskonale, ale to Bóg nas zbawia. Jesteśmy wezwani do przyjęcia właściwej postawy wobec Pana, postawy ufnego oddania się Jemu. To Jego potrzebujemy, a nie czego innego. Potrzebujemy, Panie, Twojej uwagi, Twojej troski o nas, Twojego słowa, które budzi nową nadzieję. Nie chodzi o to, aby nic nie robić, poddawać się nierozsądnej i zwodniczej bezczynności, ale o to, aby żyć bez nadmiernych zmartwień, bez niepokoju o przyszłość, bez manii perfekcjonizmu, przyjmując życie z pogodnym zaufaniem, wiedząc, że tym, czego naprawdę potrzebujemy, jest Pan. Pan, który nie przyszedł, aby mu służono, ale jako ten, który służy. a Jezus służy nawiązując osobistą relację z każdym z nas, relację opartą na miłości i czułości. Klasyczną pokusą, w którą często popadamy, jest zapewnienie sobie miłości Boga poprzez wykonywanie wielu dobrych uczynków, bycie sumiennym i skrupulatnym, zamiast żyć w postawie otwartości i wdzięczności. Dobrze jest przygotować wszystko, co niezbędne, aby przyjąć Pana, aby uczynić nasze życie doskonalszym i wzbogacić się uczynkami miłosierdzia. Ale wydaje się, że nie jest to najważniejsze. Najważniejsze jest coś zupełnie przeciwnego. Zaakceptować siebie takim, jakim się jest i stanąć przed Panem, aby Go słuchać. a jego słowa z pewnością będą balsamem, który leczy i olejkiem radości, słowami, które dają wolność i przebaczenie. Być może należałoby mieć odwagę żyć radosnym szaleństwem niemartwienia się, przyjmując postawę, w której przeważa pełne pokoju przyjęcie samych siebie wraz z wdzięcznością, która potrafi rozjaśnić jedyną rzecz, której potrzebujemy – Pana, ubranego w szaty dobrego i wiernego sługi.