Coś dziwnego działo się po śmierci i po zmartwychwstaniu Jezusa...

Jakie jest wyjaśnienie dziwnych wydarzeń mających miejsce wokół śmierci i zmartwychwstania Jezusa? Ciała zmarłych, które wychodzą z grobów i wchodzą do miasta, trzęsienie ziemi, zaćmienie słońca, rozdarta nadwoje, zasłona przybytku. O wyjaśnienie tych spraw zapytam dzisiaj siostrę dr hab. Joannę Nowińską, biblistkę i prawdziwą pasjonatkę spotykania się z Bogiem w Jego Słowie. Szczególnie dziękuję naszym patronom, dzięki którym możemy nagrywać nasze rozmowy i z nadzieją myśleć o kolejnych projektach. Gorąco zachęcam każdego, kto chce wesprzeć naszą pracę. Zostań patronem Spiżarni Jary, współtworząc społeczność patronów. Potrzebne linki znajdziesz w opisie dzisiejszego nagrania. Zanim zaczniemy, gorąco zachęcam do lajkowania, zadawania pytań, komentowania naszej rozmowy, dlatego że Twoje reakcje bardzo pomagają rozchodzić się tej rozmowie, temu nagraniu na YouTubie. A Twoje pytania mogą stać się również inspiracją do naszych kolejnych rozmów. Poza tym, szczerze mówiąc, z uwagą śledzę wszystkie komentarze, bo jest to dla mnie ważne, żeby wiedzieć, co myślicie o sprawach, które poruszamy w naszych rozmowach. Ja nazywam się Przemysław Krawczak, a to jest Spiżarnia Wiary, gdzie rozmawiamy o wierze, Biblii i Kościele.

Dzisiaj Joanna poproszę cię, żebyśmy weszli w pewien regres. Zmawialiśmy o zmartwychwstaniu, o tym, co dzieje się po zmartwychwstaniu, a dzisiaj cofniemy się nieco w czasie do męki, do śmierci Jezusa. Ale tam są takie rzeczy, których ja nie chcę, żebyśmy to przegapili przy okazji wszystkich tych wydarzeń zbawczych. zakończonych zesłaniem Ducha Świętego, bo one myślę, że wymagają swojego wyjaśnienia. Nie skupiamy się na samej męce Jezusa dzisiaj. Konkretnie będziemy rozmawiać o Ewangelii według św. Mateusza, rozdział 27, wersety 50-54. Pozwoli, że ja przeczytam ten fragment, żeby wszyscy usłyszeli, o czym rozmawiamy. To jest moment, w którym Jezus umiera na krzyżu. I Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i oddał ducha. A oto zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół. Ziemia zadrżała, skały zaczęły pękać, groby się otworzyły i wiele ciał świętych, którzy umarli, powstało. I wyszedłszy z grobów, po jego zmartwychwstaniu weszli do Miasta Świętego i ukazali się wielu. Setnik, zaś jego ludzie, którzy trzymali straż przy Jezusie, widząc trzęsienie ziemi i to, co się działo, zlękli się bardzo i mówili prawdziwie, ten był Synem Bożym. W tym fragmencie są dwie rzeczy, które mnie interesują, ale ja się domyślam, że wyciągniesz z tego dużo więcej innych. Jedna z nich to jest zasłona przybytku. Ja myślę, że musimy tu w ogóle zrobić wyjaśnienie jakiego przybytku i jaka zasłona, tak żebyśmy potem nadążyli też za wyjaśnieniem. No i druga rzecz. Przepraszam, ale ja tego słowa tu muszę użyć. Jakieś zombie, które gdzieś wychodzą z grobów i idą do miasta. Ja nigdy się nie spotkałem z żadnym wyjaśnieniem tego fragmentu właśnie o tych ciałach świętych, którzy weszli do miasta. Tutaj się w ogóle relacja urywa. Nic. Wrócili, zostali w tym mieście. Co się dalej z nimi działo? Ale po kolei. Ty masz... Oddaję ci Joanna głos. Co tu się dzieje?

Ok. To jeszcze nie wyłączaj się, bo będzie pytanie. Co ci sugeruje ostatnie zdanie, czyli to pierwsze zdanie świadectwa? Po tym co przeczytałeś, to jest podsumowane stwierdzeniem prawdziwie ten był Synem Bożym. Na co cię to przekierowuje? Bo to jest klucz.

54 werset jest to ostatni.

Tak, czyli dekoder do wszystkiego co się dzieje w wersetach od 50 do 54 jest w 54.

Wiesz co, wolę przemilczeć twoje pytanie niż strzelić jakiegoś babola.

Nie, bo jeżeli ten był Synem Bożym, to znaczy, że na tym, bo to jest stwierdzenie, które nie pada po śmierci Jezusa, tylko po tym, co się dzieje w chwili śmierci czy po śmierci Jezusa. Jeżeli takie stwierdzenie pada, to znaczy, że jest rozpoznawany działający Bóg. Czy rzeczywistość, która podchodzi od Boga. I teraz jeżeli uchwycimy się tego, to od razu nam się wszystko zaczyna składać. Czyli krótko mówiąc, redakcja Mateuszowa, redakcja do chrześcijan z Żydów, redakcja Żyda, który przyjął Jezusa, który chodził z Jezusem, równa się kod starotestamentalny, jeżeli ten był Synem Bożym, czyli szukamy w Starym Testamencie, żrącej ziemi, pękających skał. Szukamy w Starym Testamencie otwierania grobów i już jesteśmy w domu, bo już podskakują perykopy wszystkie. Szukamy w Starym Testamencie Dalej kwestii zasłon. Chodziło mi też o to, żebyśmy mogli się skapnąć, że jesteśmy w domu. To nie jest żadna nadzwyczajność, bo to już było. No to teraz świątynia, bo to będzie pierwsze. środkowy budynek świątyni jerozolimskiej, tak zwane miejsce święte, podzielone na dwie części, w której ta najbardziej wewnętrzna, to tak zwane miejsce najświętsze. I teraz były dwie zasłony. I tu mamy różne opinie egzegetu, bo były zasłona, która prowadziła do miejsca świętego, czyli do całego budyneczku, i zasłona, która prowadziła do tego miejsca najświętszego, czyli świętego świętych. która oddzielała przestrzeń z ołtarzem kadzenia i ze stołem chlebów pokładnych. Ołtarz kadzenia, przypomnijmy, to jest ten ołtarz, przy którym Zachariasz składa ofiarę, tak żebyśmy byli trochę bardziej w domu. A chleby pokładne to te chleby, które zmieniane są w każdy szabat, obrazujące pracę całego Izraela. 12 chlebów, 12 mac. które leżą przed Bogiem. To ta kwestia, czy Dawid wszedł do domu Bożego i jadł chleby pokładne i tak dalej, co nie? No to już jesteśmy w domu, kojarzymy to. I teraz zasłona, najprawdopodobniej tutaj chodzi o zasłonę, która rozdziela najświętsze miejsce, czyli tą przestrzeń, do której wchodził arcykapłan raz w roku, przynajmniej tak teksty nam przekazują. I tam, za dawnych dobrych czasów, w świątyni przed wygnaniem znajdowała się Arka Przymierza. A potem już było tylko miejsce dla Arki z przekonaniem, że przecież Pan Bóg nie jest Arką ograniczony. Jeśli Pan Bóg wybrał to miejsce i przebywał, bo anioły, herby się kłaniały, no to Arka była związana z obecnością Boga, ale obecność Pana Boga nie jest uwiązana Arką, a nie uwiązana świątynią. A jeśli Pan Bóg chciał tak, to znaczy, że tam też jest obecność Pana Boga.

I to była bardzo słuszna intuicja zdaje się.

I teraz kiedy w chwili śmierci Jezusa mamy rozdarcie zasłony, która oddziela tę przestrzeń od reszty. To już nie dla arcykapłana tylko. Potwierdzenie na zasadzie ojciec rozdarł i wyszedł. I teraz mówimy okej, ponieważ tutaj mamy w tym 51 w wersecie stwierdzenie, że zasłona przybytku eschiste. I ten czasownik schizo to jest też czasownik, który opisuje rozdarcie nieba, kiedy ojciec wypowiada się podczas chrztu Jezusa. To jest to samo schizo, czyli jesteśmy w domu. Kolejna proklamacja przynależności Jezusa do Ojca, Ojca do Jezusa. I pokazanie już teraz, jakby to nie człowiek tu rządzi. Tak, Pan Bóg robi kolejny krok w swojej ekonomii zbawienia, w swoim zbawianiu świata, pokazywaniu siebie człowiekowi. Kolejna sprawa to jest fakt w ogóle związany z postrzeganiem samej świątyni. Że świątynia to jest ta przestrzeń, którą wybiera sobie Pan Bóg, żeby przebywać na ziemi. Ezechiel już miał to doświadczenie, że chwała Boża opuszcza świątynię. I wychodzi. Czyli, że nie możesz zniszczyć, niszcząc świątynię, nie możesz zniszczyć obecności Boga. Bo Bóg nie jest zależny, a zrazem Bóg sobie wybiera miejsce, bo On chce. Dlatego Dawid kiedy wpadł na pomysł, a zbuduje świątynię, jaaa, super, a Pan Bóg mówi nie, kochany, twój synek zbuduje świątynię? Bo to ja wybieram czas, ja wybieram miejsce, ja wybieram wszystko związane ze świątynią. Bo to jest dom Boga. Pan Bóg mówi hello, to jest mój dom, tak? Nie twój, mój. No to ja tutaj pokazuję co i jak i tu mamy proklamację tego. Bóg mówi to jest mój dom.

Ty powiedziałaś, że w pewnym momencie użyłaś takiego sformułowania, że ta zasada się przedarła i Bóg wyszedł z tej świątyni. Wiesz co, niefortunnie, ale fortunnie, niefortunnie, bo mnie to prowokuje właśnie do pytania. Bo jak to powiedziałaś, to mi się przypomniały słowa Jezusa z zapowiedzi, kiedy mówi Jeruzalem, Jeruzalem, nie rozpoznałaś proroków i tak dalej. Wasz dom zostanie wam pusty. A z drugiej strony? To jest moje skojarzenie. Po prostu dzielę się moim skojarzeniem i poddaję to konfrontacji z Twoją wiedzą. Czy to jest tylko zwiedzenie w tym skojarzeniu, czy coś ma jakiś sens.

Nigdy Pan Bóg nie robi rzeczy negatywnych, czyli nigdy nas nie załatwia swoją nieobecnością. Bo Pan Bóg się nigdy od nas nie odwraca i nigdy nie mówi na zasadzie dobra, ty nie, no to pa.

Nawet jeżeli taka zapowiedź ze strony Jezusa pada.

Niebo dom wasz tylko dla was pozostanie, równa się jak wyrzuciliście Pana Boga, to zostajecie sami.

Nawet nie chodzi o to, że Pan Bóg się obraził i wyszedł ze świątyni, bo zabiliście mi syna, tylko raczej właśnie, że to jest ta konsekwencja. Ostateczny akt odrzucenia Boga przez Izraela, w konsekwencji ten dom zostaje pusty. Bardziej w tę stronę.

No właśnie, a teraz musimy do tego dołożyć i w tym momencie nie wolno wam wyłączać. Bo musimy do tego dołożyć ten moment wyrzucenia przy kupniu ze świątyni i kiedy Jezus mówi, spuszcie te świątynie, a ja wzniosę ją w trzy dni. Oni mówią, że 40 lat budowano, a Jezus mówi, że trzy dni ją wzniosę. Ten tekst jest głównie zauważony przez nas w Ewangelii Janowej. Ale to Jezus jest nową świątynią, nowym sposobem przebywania Boga. W związku z czym, kiedy mamy do czynienia z tym doświadczeniem, gdzie Jezus, gdzie następuje rozdarcie świątyni, to mamy i wraca nam trochę coś to z redakcji Janowej, tak? Właśnie otwieram sobie w Mateuszowej redakcji to wyrzucenie przykupniu ze świątyni. W Mateuszowej redakcji nie mamy tego stwierdzenia, że to Jezus jest tą jedyną świątynią, że to Jezus wzniesie z burzy i wzniesie. Natomiast Mateusz właśnie obecność Boga w Jezusie załatwia się w ten sposób.

To znaczy, że nawet jeżeli będę bronił tej mojej wizji, znaczy twojej właściwie, którą ja podjąłem, że Bóg opuścił świątynię. Patrzmy na to w kluczu pozytywnym. To nie jest tak, że opuścił Izraela. Ale On świątynią jest Jezus.

I Bóg wychodzi, chodzi tylko o to, że nie ze świątyni, tylko Bóg nie jest tylko w tej przestrzeni, gdzie jeden jedyny może Go widzieć. Namacalność życia, które daje Pan Bóg, bo po co jest zbawienie, po co wchodzi Jezus? To Pan Bóg, który mówi hello, ja jestem, tak? Jestem. Nie możecie mnie namierzyć, nie możecie się do mnie dobić, no to hello, teraz jestem uchwytny na was wszystkich. Nie ma żadnego problemu, wszyscy widzą, wszyscy rozumieją, co to jest człowieczeństwo, wszyscy są w stanie wejść ze mną w relację, tak? I właśnie o to chodzi. I teraz mamy coś, co dzieje się w mentalności żydowskiej tak bardzo mocno kanapkowo, że nie jedno po drugim, tylko mamy Boga, który mówi, no właśnie, wam teraz pokazuję, że nie w systemie gdzieś i jakoś, ale tutaj, dla ciebie. Jestem namacalny. I oczywiście moglibyśmy tu wysunąć tysiąc zastrzeżeń, czyli no dobrze, za chwileczkę świątynia zostanie zniszczona, a redakcja Ewangelii Mateuszowej jest już albo po tym czasie, albo blisko tego czasu. Otrzymuje się, że właściwie już chyba po czasie zburzenia świątyni, ale cały czas debaty na ten temat trwają. Ale przecież w Ewangelii Mateusza Jezus zapowiada, że po tej świątyni nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony. I teraz kolejna rzecz, bo jeżeli zwali się nam system, to co z Bogiem? Pan Bóg mówi, no jestem, a co? Chociaż się system zwalił. Trzeba by tu zaznaczyć, jak bardzo istotna była w pierwszym wieku świątynia dla Żydów, dlatego że to nie było tylko miejsce kultu. To było także miejsce, które pełniło funkcję taką polityczną, no bo jednak kapłani związane z nimi stronnictwa, czy stronnictwa których oni byli, no to konstytuowały całą tożsamość Izraela, tak? Od czasów perskich. Nie mamy króla, no to kapłani stają się liderami. Kolejna sprawa, no to jest cała instytucja ekonomiczna, no jednak skarbiec cały jest w świątyni, tak? No i cała ideologia z tego płynie. I teraz jest pytanie dobra, a gdzie jest akcent? I wali się system? A Pan Bóg mówi, a ja jestem. Bo to nie chodzi o to, co żeście zbudowali używając świątyni, czy w co się świątynia przekształciła. Ale chodzi o żywego i prawdziwego Boga.

To mamy ten punkt z zasłoną przybytku, ale te ciała... Trochę się odzywa we mnie taki mały chłopiec, który ogląda filmy, jakieś horrory czy coś. Takie straszna scena w ogóle jest z tymi ciałami świętych, którzy wyszli z grobów. Ja to przeczytam. Ziemia zadrżała, skały zaczęły pękać, groby się otworzyły i wiele ciał świętych, którzy umarli, powstało i wyszedłszy z grobów po jego zmartwychwstaniu, weszli do Miasta Świętego i ukazali się wielu. I teraz to czytam i dopiero do mnie dotarło. I wyszedłszy z grobów po jego zmartwychwstaniu, Oni nie wyszli z globu w tym momencie. Co tu się dzieje w ogóle?

Tak. I teraz mamy przemieszanie czasu. No właśnie.

Jak się coś czyta i ma się w głowie już gotową wersję i potem czytasz i to nie ma w ogóle znaczenia, bo ty już wiesz co. I teraz do mnie dotarło, że to nie jest ten moment, w którym oni wyszli, moment śmierci Jezusa, tylko po Jego zmartwychwstaniu i weszli do Miasta Świętego i ukazali się wielu. Ale wciąż mamy z nimi problem. Co to jest?

Dobra, to teraz jeszcze, jeżeli wyszli po Jego zmartwychwstaniu, to co się z nimi stało?

No właśnie.

Oni żyją, ale nie w sensie co się dzieje i dlaczego wychodzą z grobów. Na nich jest pokazane co się dzieje dzięki śmierci w zmartwychwstaniu Jezusa. No dobrze, ja rozumiem. No i teraz jest tak, skoro mamy to stwierdzenie końcowe, to jest Syn Boży, no to teraz szukajmy w Starym Testamencie perykopy, która jest podobna. No to strzelamy w Ezechiela 37, w kości.

Tak, w Dolinę Słony w kości.

I mamy Boga, który przez swojego Ducha, przez swoje Słowo przywraca do życia.

Bardzo wielkie boisko pobitych, którzy leżą.

Którzy wychodzą z grobów, bo poprowadził mnie po dolinie, było pełno kości, równa się cmentarz, tak? Tak. I oni wychodzą z grobów, oni wychodzą z cmentarza i oni są żywi. Czyli Bóg kontynuuje swoje działanie. Nic nikogo, że tak powiem, nie powinno zdziwić, bo 37 rozdział Ezechiela wszyscy znają. I teraz dzieje się to dlatego, że Jezus przełamał śmierć i z martwych wstał i mamy działanie Boga, które ma tu miejsce. Mieliśmy ducha, słowo w 37 rozdziale Zechiela, a tu mamy, że dzieje się to samo co się dzieje z Jezusem, dzieje się z nimi.

No dobrze, ale słuchaj, w Ezechielu, w tym 37 rozdziale, czy to jest jakaś wizja, czy to jest rzeczywistość? Ezechiel widzi to, co się naprawdę dzieje. Czy po prostu dostaje wizję? Jest prorokiem w końcu.

Tak. I teraz mamy dwa doświadczenia. Pierwsze to jest pytanie, czy to jest jemu ofiarowane? A drugie pytanie, to jest pytanie, czy to jest interpretowane? Co nie? Bo to się zaczyna, że spoczęła na mnie ręka Pana, czyli mam doświadczenie spotkania, dotykanego spotkaniem, takim działaniem Boga. I wyprowadził mnie w duchu, beruach na zewnątrz.

To by sugerowało, że jednak wizja.

Nie, doświadczenie duchowe. Co nie? Bo słowo wizja równa się widzę, a nie uczestniczę. Czy jest doświadczenie duchowe?

Czy to coś w rodzaju, co przeżył Paweł? Albo Paweł z porwaniem do siódmego nieba widział, słyszał?

On bardziej ma doświadczenie tam, widzenia z boku, jest z boku, co nie?

Rozumiem.

A Ezechiel jest uczestnikiem bardziej apokalipsa, genomenen pneumati, czyli to polskie wpadłem w zachwycenie.

Zaraz w pierwszym rozdziale.

Tak. I później w 17 i w 21 apokalipsy. Zatem doświadczenie ofiarowane w duchu. Bo słowo Duch oznacza dla nas często duchowe doświadczenie. Doświadczenie ofiarowane w Bożym Duchu. Działa Boży Duch.

I taka sytuacja jest u Ezechiela. To w związku czy przez analogię, również tu mamy do czynienia z czymś takim, że to jest pewne doświadczenie duchowe, Wiesz o co mi chodzi? Wyobraź sobie, że historycznie dzieje się taka oto sytuacja, że z grobów wychodzą ludzie. I nie ma nigdzie zapisane w kronikach żadnych historii o tym wydarzeniu, bo to jest jedyne miejsce.

Z grobu wychodzi Jezus i nie ma nigdzie zapisane poza tymi, którzy Go widzieli, bo oni robią dokładnie to, co robi Jezus. Jezus też wychodzi z grobu. Zgadza się?

Nie, zgadza się. My ostatnio rozmawialiśmy o Jezusie i ostatnie nasze rozmowy były o tym, jaki to był problem dla tych, którzy nawet Go dobrze znali, żeby Go w ogóle rozpoznać. I poza tym Jezus był nie nachalny w tych swoich spotkaniach, spotykał się tylko ze swoimi. A tutaj mamy jakąś inwazję. Oni wyszli z tych grobów i idą do miasta. W tym mieście żyją ludzie. To powinno wzbudzić, najdelikatniej mówiąc, panikę w mieście. Oto umarli przyszli. Stąd moje pytanie, czy to nie jest jakieś doświadczenie duchowe opisywane przez Mateusza?

Teraz dwie rzeczy. Najpierw dopnijmy to doświadczenie, a potem dopnijmy kwestię tego pokazywania się. To będzie łatwiej. Jeśli doświadczenie, no to jak mamy później, kończy się w Ezechielu to doświadczenie duchowe i Pan Bóg mówi, prorokuj do nich i mówi tak, Mówi Ezechielowi, prorokuj do Izraela, tak? Bo Izrael mówi, że przepadła nasza nadzieja, to jest Ezechiel 37,11. Izrael mówi, że przepadła nasza nadzieja, wyschło wszystko, a Pan Bóg mówi, dlatego prorokuj do nich, ja otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów. I teraz to jest jedno, czyli to jest doświadczenie, które ma Ezechiel po to, żeby był wiarygodnym przekazicielem tego, co Pan Bóg robi, tak? Bo nigdy nie było tak, że Pan Bóg powiedział, słuchaj chłopie, wiesz, ja wskrzeszę tutaj ludzi, ale za chwilę on mówi, no spoko, hehe, okej, dobra, jakoś tam, dobra, spadnie dywan z nieba, hello. A Pan Bóg mówi, nie, nie, nie, to teraz wejdziesz w środek, tak, i w środku zobaczysz. I mamy kolejną rzecz, jakby to było doświadczenie po to, żeby był wiarygodny przekaz. A teraz mamy drugą sprawę. Mamy Jezusa, który wychodzi z grobu i mamy ludzi, którzy wychodzą z grobu. I informacja brzmi. Zmartwychwstanie dotyczy wszystkich, proszę Państwa. Mocą zmartwychwstania jest, a dlatego Jezus jest protokostonny kron. Pierwszy urodzony z umarłych. I teraz oni też się rodzą do życia. I teraz jeżeli chcielibyśmy pomyśleć, dobra, no to gdzieś jakiś dowód, 25 rozdział Mateusza? Zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, tak? On oddzieli jednych od drugich, wszyscy, którzy Go nie znają, tak? Bo wszyscy doświadczą spotkania z żywym Bogiem. Równa się, Jezus zmartwychwstaje, wszyscy zmartwychwstają. Czyli rozdarta zasłona, czyli nie elitarnie, nie jeden, nie według kolejki, zapisu, godności, Zmartwychwstanie, Jezus i wszyscy z buta.

I to zmartwychwstaną dosłownie zamyka spór na temat tego, jak będzie wyglądało zmartwychwstanie, wstaną z grobów. I to jest super. Że duchy będą gdzieś tam krążyły, coś tam się będzie działo. To jest bardzo konkretne.

I to jest istotne, bo teraz to co wyciągnąłeś wcześniej, na jakiej zasadzie Jezus przychodzi do uczniów i go rozpoznaje, na jakiej zasadzie ci ludzie, oni okazali się emfanizo, czyli jakby zamanifestowali swoją obecność widzialną tym wszystkim, którzy nie byliby w stanie ich widzieć. I teraz jest określenie święci, czyli ci, którzy doświadczyli by i przeniknięci świętością Pana Boga. Tak pozwolili się przeniknąć, ale wyszli z grobów. Czyli teraz grób i teraz no i znowu grób, co nie? Wszystko, co się z tym wiąże. Nieczystość, tak jak nikt nie wrzeszczy, oni są nieczyści. Po jego zmartwychwstaniu.

Rzeczywiście, bo to dotknięcie zmarłego zaciągało nieczystość.

Ale on jest żywy. I teraz co? Czy żywy zmarły jest nieczysty? I jeszcze jedna rzecz, trzęsienie ziemi. Trzęsienie ziemi, skały zaczęły pękać. To jest klasyczna teufania. I motyw, który wiąże się przecież z XIX rd. Księgi Wyjścia, z wszystkimi przychodzeniami Pana Boga. Tak? To towarzyszy absolutnie Jego obecności, ale jeszcze pojawia nam się tutaj, akurat nie u Mateusza, w innych redakcjach pojawia się motyw ciemności. I co jest ciekawe, że Lucjan z Samosat, chyba o ile się nie mylę, powołuje się na dzieło peregrinosa, a peregrinos mówi, że w dniu śmierci Jezusa zaległ nad ziemią ciemności.

Takie w rodzaju pełnego zaśmienia słońca, tak?

Tak, tak. I co jest ciekawe, że jest to absolutnie usankcjonowane też kwestią przełamania, bo to jest Pascha, prawda? Złamanie, ten nuf wiosenny, więc absolutnie było to możliwe. Ale co to oznacza? Mamy przecież tą władzę Boga nad światłem i ciemnością, tak? Mamy powstrzymanie słońca ujego złego, tak? To wrażenie, że jakby Pan Bóg powstrzymał słońce, żeby nie schodziło, tak? I kolejne, że to są po prostu wszystko rzeczywistości, które, dlaczego do tego ciągle nawracam, które już miały miejsce. Pan Bóg mówi hello, ja naprawdę dałem dekoder. Dałem dekoder wcześniej i teraz jeżeli mówię, że mój syn zmartwychwstanie, on wszystkich wybawia i wszyscy są uwolnieni od grzechu, no to wszyscy zmartwychwstają. Tak? Dzień dobry. No to proszę. I ci, co mówią, to był Syn Boży, a widzieli tamtych gości mówią, aha, okej, to jest to, co Pan Bóg zapowiedział i co robi. No generalnie czemu się dziwić? I teraz jak mówimy, no ale oni wyszli z grobu, ale Jezus też wyszedł z grobu. Reakcja na nich jest taka sama jak reakcja na Jezusa. Tylko On zapowiedział, a oni nie mówili. Krótko mówiąc, warto czytać Biblię.

Nie chciałem w ten sposób podsumować tego czytania Biblii, bo oczywiście czytajmy Biblię, żeby umieć to rozkodowywać. Tylko tak słucham ciebie i myślę, że my po prostu zostaniemy z tą kwestią tego zmartwychwstania ciał, znaczy tych wychodzących tutaj z grobu w pewnym zawieszeniu. Właśnie przez to, że nie ma zewnętrznych świadectw na ten temat, nie chodzi o to, że odrzucamy to, czy nie wierzymy w Biblii, Tylko zostajemy wyłącznie z tym tekstem, więc nie wiemy jak to się odbyło. Natomiast ten trop wydaje mi się niezwykle ważny, o którym Ty powiedziałaś, że my dostajemy na talerzu podane od razu wizualizacje. Nie jak Jezus zmartwychwstał, bo tego dotyczy przekazy ewangeliczne, ale jak my zmartwychwstaniemy. Tak samo.

Tak. I zobacz, że poświadczenie tego mamy w Apokalipsie i mamy w listach Pawłowych. Prototokostonny krąg. To co powiedziałam, co nie? Pierwszy urodzony z umarłych. Równa się nie, że oni nie, tylko On, co nie? Tylko On jest pierwszy z tych, co są zmartwychwstali, co nie? Co zmartwychwstaną, no? Bo Pan Bóg to przez Niego zrobił, tak? W Nim zrobił.

I w tym świetle chociażby stwierdzenie św. Pawła w pierwszym liście do Koryntian, który mówi, jeśli Chrystus nie jest z martwych stołów. To daremna jest nasza wiara, nabiera nowych kolorów, ale o których już nie dzisiaj. To w naszej kolejnej rozmowie, szalenie ciekawej na pewno, bo to jeszcze przed nami, więc ja nie wiem. Jeszcze nie mamy nagrania tej rozmowy, ale ja już wiem, że ona będzie ciekawa. Właśnie o tym pierwszym liście do Koryntian, gdzie Paweł mówi, jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, No i co jest dalej?

I to jest ciekawe, bo to jest najstarsze świadectwo o zwartwychwstaniu. Pierwszy list do Koryntian 15 rozdział. Najstarsze zapisane.

Zaskoczyło was to? Jeśli was to zaskoczyło, to po więcej zaskoczeń zapraszamy na YouMyGod.pl. Mnóstwo biblijnej wiedzy w najlepszym wydaniu, wydaniu Siostry Joanny. Zapraszamy oczywiście, ale ja zapraszam, bo naprawdę warto z tego źródła korzystać. Tam jest narzędziownia właśnie do tego, żeby dobrze, żeby ułatwić wam czytanie Biblii. Joanna, bardzo Ci dziękuję. Dzisiaj krócej niż zwykle, ale to były też bardzo konkretne pytania, odpowiedzi. Bardzo Ci dziękuję.

Wzajemnie Przemo, dzięki.

I do zobaczenia i do usłyszenia w naszej następnej rozmowie o zmartwychwstaniu.