Poranny Suplement Diety #402: Pokój inaczej

Komentarz ojca Alvaro Gramatica de Evangelii według św. Jana, rozdział 14, wersety od 23 do 29, na szóstą niedzielę wielkanocną, 25 maja 2025 roku. Jezus powiedział do swoich uczniów, jeśli mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje mnie, ten nie zachowuje słów moich, a nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale tego, który mnie posłał, Ojca. To wam powiedziałem przebywając wśród was. a Baraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co ja wam powiedziałem. Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daję świat, ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem, odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do ojca, bo ojciec większy jest ode mnie. A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi. abyście uwierzyli, gdy się to stanie. Jeśli mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Wyrażenie to opisane przez Ewangelistę Jana podkreśla głęboką relację, jaka istnieje między Jezusem a Ojcem, do której my również jesteśmy zaproszeni. Jest to dar, który jest nam oferowany. Oczywiście jest jeden warunek – przestrzeganie słowa Jezusa. To przestrzeganie na pierwszy rzut oka można interpretować jako wierność przykazaniom, pełnienie dobrych uczynków, unikanie grzechów i stronienie od nieczystości tego świata. Jest to wniosek, który nasuwa się natychmiast, ale moim zdaniem nie odzwierciedla on głębi myśli Jezusa. Słowo, które Jezus przyszedł nam dać, jest w istocie dobrą nowiną, Ewangelią zbawienia, która polega na głoszeniu, że Bóg nas kocha. Jest to orędzie tak wstrząsające, ponieważ otwiera wszystkim drzwi miłosierdzia, darmowej miłości bez wyjątków i bez zasług, orędzie, które jest przyjmowane z wdzięcznością przez biednych, ale sprzeciwiają się jemu ci, którzy uważają się za sprawiedliwych, za ludzi pierwszej kategorii. Dlatego też faryzeusze krytykowali Jezusa za przebywanie jedzenie z grzesznikami. Nie pojmowali oni, że Jezus jest lekarzem, który kocha i leczy chorych. W świetle tych rozważań przestrzeganie słowa jest przyjęciem tej darmowej miłości, jest zaufaniem Bożemu Miłosierdziu, wiedząc, że nigdy się nie zawiedziemy. Zaufać Jezusowi to uwierzyć, że słowa Ewangelii są prawdziwe i wejść w relację zaufania, w której czujemy się kochani pomimo naszych ograniczeń i rezerw. W rzeczywistości Jezus nie robi nic innego, jak tylko pokazuje nam, jak Bóg nas kocha, pokazuje Ojca, jakiego nikt nigdy nie widział. W ten sposób rodzi się radość komunii, radość czucia się przyjętym i kochanym. Rodzi się pokój, który przezwycięża wszelki strach przed karą, przed byciem opuszczonym i zapomnianym w godzinie próby lub gdy ponosimy porażkę. Pan jest zawsze z nami. A działanie Ducha Świętego polega właśnie na tym, że przypomina nam, innymi słowy sprawia, że doświadczamy egzystencjalnie, że jesteśmy kochani przez Boga i w komunii z Nim, w komunii, która wykracza poza nasze oczekiwania i zasługi. Egzystencjalne przeżywanie Daru Komunii podsumowuje całe dzieło Parakleta, tego, który jest obok nas, aby wspierać nas w drodze, przezwyciężając wątpliwości i lęki wynikające z naszych słabości, które łatwo mogą spowodować, że wątpimy w Boże Miłosierdzie. Niestrudzenie patrzmy na Jezusa, który oddając swoje życie, objawił nam wielką miłość Ojca. Niestrudzenie dziękujmy Mu, nie dając się zastraszyć i powstrzymać przez nasze grzechy, ponieważ nikt i nic nie może odebrać nam daru komunii. Nieustannie wzywajmy Ducha Świętego, abyśmy mogli egzystencjalnie żyć tą miłością bez lęku i w prawdziwym pokoju, nigdy nie zapominając, że jesteśmy kochani miłością, która potrafi zbawić.