Poranny Suplement Diety #385: Priorytet: ewangelizacja

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Łukasza, rozdział 1, wersety od 1 do 4 i rozdział 4, wersety od 14 do 21 na trzecią niedzielę zwykłą 26 stycznia 2025 roku. Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać Ci po kolei dostojny teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których Ci udzielono. W owym czasie powrócił Jezus mocą ducha do Galilei, a wieść o nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich. Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać. Podano mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane. Duch Pański spoczywa na mnie, ponieważ mnie namaścił i posłał mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie, abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana. Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł, a oczy wszystkich w synagodze były w niego utkwione. Począł więc mówić do nich. Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście. Czytając fragment Ewangelii zaproponowany przez dzisiejszą liturgię, uderza fakt, że Jezus zaraz po przyjęciu chrztu i zakończeniu okresu pustyni udaje się do swoich rodaków. aby ogłosić rok miłosierdzia. Jego pierwsze działanie jest działaniem ewangelizacyjnym. Z tego wnioskujemy, że dla Jezusa ewangelizacja była głównym celem Jego życia. Głoszenie i uzdrawianie będzie w rzeczywistości tym, co charakteryzuje jego misję. To dobrze wyraził Piotr w słowach skierowanych do Korneliusza. Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego, że Bóg był z nim, przeszedł on dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. Dzieje apostolskie 10, 36-38. Głoszenie i uzdrawianie powinno być zatem prerogatywą i priorytetem uczniów Jezusa. Rzeczywiście, On sam pośle swoich uczniów, aby głosili i uzdrawiali. i ustanowił dwunastu, aby mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy." Ewangelia Marka 3, 14-15. A my? My również jesteśmy powołani do kontynuowania misji Jezusa, do przyjęcia tego samego stylu życia, jak sam Paweł mówił o sobie. Nie jest dla mnie powodem dochluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii. 1 Koryntian 9,16 Co ogłaszać? Miłosierdzie Boga, który przyszedł nawiedzić człowieka, przynosząc dar komunizmu z nim i ze sobą nawzajem. Nie chodzi tu o nauczanie doktryn, nakazów moralnych czy nawracanie, ale oświadczenie o tym, jak dobry był i jest dla nas Pan. Chodzi o pokazanie prawdziwego oblicza Boga, Ojca pełnego miłości i czułości, który kocha wszystkich wierzących i niewierzących, dobrych i złych. Zawsze przebacza i błogosławi. To właśnie głosi Jezus w synagodze w Nazarecie, kiedy zwiastuje radość dla ubogich, wolność dla więźniów i rok łaski dla wszystkich. Nie może być inaczej, ponieważ Bóg jest miłosierny i pozostanie taki na zawsze. A my jako pierwsi musimy przyjąć tę radosną nowinę. Podobnie jak ci, którzy żyją wokół nas. Wszyscy jesteśmy głodni radosnej wieści. Tak więc pierwszymi odbiorcami dobrej nowiny są ci, którzy żyją wokół nas. Nie trzeba daleko szukać tych, których można ewangelizować. To samo życie stwarza możliwości i kontakty. Jezus rozpoczął swoją misję od tych, którzy byli w Jego domu, którzy Go znali i z którymi żył od dekad. Ewangelizowanie tych, którzy są daleko od nas, często może odciągnąć nas od komunistymi, którzy są blisko nas. Jesteśmy wezwani do bycia znakiem miłosierdzia dla tych, z którymi dzielimy przestrzeń, zainteresowania i uczucia, aby narodziła się prawdziwa komunia, która będzie w stanie pokonać zło zagnieżdżone w naszych sercach, takie jak rozpacz i samotność. Ewangelizacja staje się w ten sposób stylem życia, nieustannym spotkaniem z drugim człowiekiem, aby dzielić się Bożym miłosierdziem. Pokonamy zło w takim stopniu, w jakim spotkamy się z drugim człowiekiem w naszych, w cudzysłowie, synagogach, w naszych środowiskach, aby dzielić się i radować razem z nim Bożym darem.