Poranny Suplement Diety #360: Kościół - wspólnota prawdziwego relaksu

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 6, wersety od 30 do 34 na 16. niedzielę zwykłą, 21 lipca 2024 roku. Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich, pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco. Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na Pustkowie osobno, lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich wyprzedzili. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum, zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce, niemające pasterza, i zaczął ich nauczać o wielu sprawach. A on rzekł do nich, pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco. Jezus zaprasza apostołów, by odpoczęli oddalając się od tłumu. Ludzie jednak intuicyjnie wyczuwają, dokąd się udali i wyprzedzają ich. Jezus wychodząc z łodzi widzi ten tłum i ogarnia go współczucie, ponieważ byli jak owce bez pasterza. Zatrzymuje się, by nauczać ich o wielu sprawach. Jest to spotkanie ludzkiej słabości z Bożym współczuciem, plastyczny wyraz Ewangelii, misji Jezusa i jego najgłębszej tożsamości, bycia tym, który jest z naszymi biedami. Prawdziwego odpoczynku nie można uzyskać przez ucieczkę od naszej bied, ale poprzez przyjęcie ich ze współczuciem i miłosierdziem, w atmosferze dzielenia się i przyjaźni. Wynika z tego, że ten odpoczynek staje się obrazem kościoła, wspólnoty uczniów, która odnajduje swoją tożsamość w komunii, w której biedy i miłosierdzie współistnieją we wzajemnym przyjęciu, jak powiedziałby papież Franciszek, obrazem kościoła rozumianego jako szpital polowy. Tłum szuka pasterza i jest gotów szukać go tak długo, aż go znajdzie. Taka jest tożsamość każdego z nas. Jesteśmy potrzebującymi i nieustannie poszukujemy kogoś, kto nas przyjmie. Boimy się, że zostaniemy osądzeni i to mimowolnie nas izoluje. Szukamy zrozumienia. To poszukiwanie jest wyrazem pragnienia Boga, które nosimy w sobie. Pragnienia Boga dobrego i miłosiernego. Nie możemy bać się naszej potrzeby, ale musimy za nią podążać, ponieważ z pewnością poprowadzi nas do Boga. Naszej biedy nie należy rozumieć tylko w kluczu negatywnym, ale jest to najlepszy warunek, aby szukać i znaleźć oblicze Boga, który kocha. Jesteśmy zaproszeni do przyjęcia i pokochania naszej biedy, do traktowania siebie jako umiłowanych dzieci, a nie tylko jako grzeszników. Święty Franciszek Salezy powiedziałby, że trzeba kochać własną nędzę. Tam, gdzie jest bieda, nie ma osądu ani potępienia ze strony Boga, ale współczucie. Jezus jest poruszony biedą, którą widzi. Jest to spojrzenie Boga, który patrzy na nas nie po to, by znaleźć w nas grzech, ale po to, by znaleźć naszą nagość i okryć ją swoim płaszczem. Bóg nie pozostawia nas nagich, ale przygotowuje dla nas szatę miłosierdzia, tak jak to uczynił z Adamem i Ewą, których przyodział w dwie tuniki. Wielką pokusą jest ukrywanie naszej nędzy przed Jezusem z obawy przed osądem. Zamiast tego pokażmy nasze biedy ze szczerością i zaufaniem, a wtedy spotkamy się ze współczuciem. Ta życzliwa postawa Boża uwalnia nas od lęku i zachęca do otwarcia naszych serc, niezależnie od tego, jakie ciężary nosimy w sobie. Bóg zawsze patrzy na nas z miłosierdziem. Pokonajmy lęk przed Bogiem, pokazując Mu nasze rany bez obłudy. Owocem będą narodziny wspólnoty powstałej z biedy zjednoczonej współczuciem, wspólnoty składającej się z biednych odkupionych, wspólnoty słabych, którzy zostali wzmocnieni wzajemnym przyjęciem. To jest Kościół według myśli Jezusa. Wspólnota ubogich, umiłowanych, wspólnie celebrujących obecność Bożego współczucia. To jest prawdziwy odpoczynek, którego potrzebujemy.