Poranny Suplement Diety #382: Zimowe wyzwanie

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Jana, rozdział 1, wersety od 1 do 18, na drugą niedzielę po Bożym Narodzeniu, 5 stycznia 2025 roku. Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało z tego, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga. Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz został posłany, aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było słowo, a świat stał się przez nie, lecz świat go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego, którzy ani z krwi, ani z rządzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. A słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy jego chwałę. Chwałę, jaką jednorodzony otrzymuje od Ojca pełen łaski i prawdy. Jan daje o nim świadectwo i głośno woła w słowach. Ten był, o którym powiedziałem. Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie. Z jego pełności wszyscy otrzymaliśmy łaskę po łasce. Podczas gdy prawo zostało dane za pośrednictwem Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział. Ten jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o nim pouczył. Wszystko przez nie się stało, a bez niego nic się nie stało z tego co się stało. Jest to bardzo mocne stwierdzenie, które podkreśla, że wszystko, a zwłaszcza człowiek, nosi w sobie obraz Jezusa, który jest wzorem, pierwowzorem, ale przede wszystkim oznacza to, że nosimy Jego potencjał. Wszystko i wszyscy uczestniczymy w życiu Jezusa i realizujemy się w takim stopniu, w jakim jesteśmy do Niego podobni. Z jednej strony wcielenie objawia miłość Boga do nas, ale z drugiej strony jest wezwaniem do naszej przemiany, która jest możliwa poprzez fakt, że uczestniczymy w tym samym życiu Bożym przez dar, a nie przez zasługę. Jest to pewność, że jesteśmy kochani i przeznaczeni do zbawienia. A słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy jego chwałę, chwałę jaką jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Również i my jesteśmy wezwani, powołani, aby stać się ciałem, aby zamieszkać wśród naszych braci i sióstr, aby pozostać na tym świecie i pozwolić, aby zajaśniała darmowość łaski, aby zajaśniała prawda, że Bóg jest Emmanuelem, Bogiem z nami. Z człowieczeństwa Jezusa jaśnieje Jego cecha charakterystyczna. Pragnienie dzielenia się z nami pełnią łaski i prawdy, co możemy przetłumaczyć jako pełnię komunii, jako stałość wierności Boga, niezmienność Jego miłości do nas. Tak właśnie będzie wyglądała cała działalność Jezusa wynikająca z Ewangelii, by przynieść ludziom komunię, wprowadzić ich w relację synostwa z Ojcem i w komunię ze sobą nawzajem, przezwyciężając legalistyczną i etniczną koncepcję. U Jezusa dar przeważa nad obowiązkiem i każdy otrzymuje łaskę po łasce. Także i my możemy nieustannie żyć wcieleniem, które nazywa się braterstwem, bliskością, na którą składa się przyjęcie i dar, miłosierdzie i uznanie błogosławieństwa, które przynosi ze sobą drugi człowiek. Jest to życie jako bracie i siostry, dzieci tego samego Ojca. Jeśli będziemy żyć darem komunii, który przejawia się w uczuciowej i rzeczywistej akceptacji, naznaczonej wzajemnym miłosierdziem, będziemy wiarygodnymi świadkami tak jak Jan Chrzciciel. My sami otrzymaliśmy dar stania się ciałem, aby uobecnił się darmowy i bezwarunkowy dar Boga.