Poranny Suplement Diety #435: Czy możemy być szczęśliwi w tym życiu?

Komentarz Ojca Alvaro Grammatica do Ewangelii według św. Mateusza, rozdział 5, wersety 1-12, na czwartą niedzielę zwykłą, 1 lutego 2026 roku. Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę, a gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami. Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy Królestwo Niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani Synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie. Błogosławiony to ten, kto potrafi być szczęśliwy. Jest to wymagające stwierdzenie, które rodzi pytania o to, czym jest szczęście i czy można być szczęśliwym w tym życiu, wiedząc, że jest ono pełne rozmaitych cierpień. Szczęście z pewnością nie polega na braku problemów, prób i trudności. W przeciwnym razie nie byłoby możliwe na tym świecie. Bycie szczęśliwym to sztuka ucieszenia się życiem, dostrzegania obecności daru Bożego pomimo wszystko. Jest to sztuka, której uczymy się powoli, w miarę jak czujemy się kochani. W tym Bóg zawsze działa, gotów być blisko nas, aby nasze życie miało smak. W końcu właśnie taka jest misja Jezusa. Sprawić, abyśmy cieszyli się z tego, że jesteśmy ludźmi stworzonymi na obraz i podobieństwo Boga. Cieszyli się z bycia w komunii i pokoju z Ojcem, który za wszelką cenę pragnie nas mieć przy sobie. Być może jest to najbardziej znaczące świadectwo, jakie możemy dać dzisiejszemu światu. Jesteśmy szczęśliwi w takim stopniu, w jakim intensywnie przeżywamy swoje życie, a żyjemy w takim stopniu, w jakim czujemy się kochani. Nie ma sensu uciekać ani szukać schronienia w wirtualnych światach, w sterylnej izolacji. Wystarczy po prostu przeżywać życie jako dar, pozwalając się kochać braciom, każdy zgodnie ze swoimi konkretnymi możliwościami. Powtarzam, błogosławieństwo jest możliwe w takim stopniu, w jakim czujemy się kochani. A kiedy czujemy się kochani, życie zmienia się, nabiera barw i wypełnia się wdzięcznością, mimo że trudności nadal pozostają. Wtedy stajemy się zdolni do smakowania życia jako daru. Stajemy się zdolni do kochania, do życia w pokoju z samym sobą i z tymi, którzy nas otaczają. Ale jak mogę poczuć się kochanym? Tutaj wchodzi w grę zasada sakramentalności. Niewidzialna rzeczywistość komunikuje się sama i urzeczywistnia się w widzialnym znaku. Nie mogę bowiem kochać Boga, którego nie widzę, jeśli nie kocham brata, którego widzę. Brat jest zwyczajną drogą, przez którą Bóg pozwala nam odczuwać swoją miłość. Prześcigajmy się w prawdziwej, szczerej miłości, a wtedy poczujemy się kochani, będziemy błogosławieni, będziemy szczęśliwi. Dlatego naszym największym wysiłkiem nie jest obsesyjne, choć uzasadnione, dążenie do wyeliminowania wszelkiego bólu, każdej próby, każdego ograniczenia, aby pędzić za iluzorycznym szczęściem bez wad, jak sugeruje nam światowa kultura. Wręcz przeciwnie, naszym priorytetem jest pozwolenie braciom zbliżyć się do nas, aby doświadczać daru bliskości i braterskiej miłości. Braterska Miłość jest laboratorium, w którym uczymy się sztuki szczęścia, bycia błogosławionym, ewangelicznego stylu życia.