Poranny Suplement Diety #404: Jak zostać Parakletem?

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Jana, rozdział 14, wersety od 15 do 16 i od 23 do 26 na uroczystość zesłania Ducha Świętego 8 czerwca 2025 roku. Jezus powiedział do swoich uczniów, Jeżeli mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da Wam, aby z Wami był na zawsze. Jeśli mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać. Kto mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich, a nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale tego, który mnie posłał, Ojca. To wam powiedziałem przebywając wśród was, a Pocieszyciel Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co ja wam powiedziałem. Dzisiaj obchodzimy uroczystość Pięćdziesiątnicy, upamiętniającą historyczne wydarzenie zstąpienia Ducha Świętego na uczniów opisane w dziejach apostolskich. Szczególną cechą tego święta jest to, że do dziś powtarza się zstąpienie Ducha Świętego. Nie jest to tylko wspomnienie wydarzenia, które miało miejsce, ale powtarza się ono na nowo. Dlatego Kościół nieustannie wzywa Go, a On przychodzi ze swoimi darami i swoją potężną mocą. Wystarczy pragnąć Jego przyjścia, a On przychodzi, ponieważ Jego zadaniem jest mieszkać wśród nas. Duch Święty pozostaje z nami na zawsze. Jest to stwierdzenie Jezusa, które potwierdza, że nie jesteśmy sierotami, nie jesteśmy pozostawieni sami sobie, ale sam Bóg, bez względu na to, co się stanie, pozostaje z nami. On potrafi pozostać wśród nas, nawet gdy wszystko wskazuje na coś przeciwnego. Co więcej, przychodzi właśnie dlatego, że jesteśmy biedni i grzeszni, aby być obecnością i bliskością. On jest pocieszycielem, tym, który jest blisko, aby bronić, nieść pomoc, pocieszać, być blisko tych, którzy potrzebują ochrony. Jest tym, który przychodzi i pozostaje przy biednych, bezbronnych, słabych, grzesznikach, w taki sam sposób jak Jezus, z siłą i delikatnością, miłosierdziem i radością, bliskością i ochroną, pokojem i komunią. Jego przyjście jest pewne, ponieważ jest owocem modlitwy Jezusa. Zesłanie Ducha Świętego jest darem przygotowanym dla nas, darem pewnym i zamierzonym przez Jezusa. Nie są istotne nasze predyspozycje, ale wola Jezusa, dzięki której wszyscy i zawsze możemy Go wzywać. Dlatego nie ma takiej chwili ani takiej sytuacji, w której Duch Święty nie mógłby być obecny, aby dać nam siłę, podtrzymać naszą nadzieję, pocieszyć nas i nie pozwolić nam utracić radości z poczucia bycia kochanym. To do nas należy wezwanie Go, a On przyjdzie, ponieważ Jego zadaniem jest być blisko nas. Nie jesteśmy opuszczeni, nie jesteśmy pozostawieni bez opieki. Bóg zawsze pozostaje u naszego boku w różnych konkretnych sytuacjach naszego życia. Tak jak czynił to Jezus. Wzywajmy Ducha Świętego za każdym razem, gdy się chwiejemy, gdy problemy próbują nas przytłoczyć, gdy odczuwamy potrzebę pocieszenia, gdy radość zostaje stłumiona przez ból i smutek, gdy tracimy pokój z powodu naszych buntów i grzechów, gdy relacje z braćmi ulegają zerwaniu, za każdym razem, gdy przeważa wrogość. Wzywajmy Go, by był blisko nas, a On przyjdzie. Wtedy będziemy świadczyć, że nie jesteśmy opuszczeni, ale zawsze kochani. Wszystko odrodzi się i zostaniemy przemienieni. Jednocześnie my sami stajemy się w cudzysłowie parakletem. Oznacza to przyjęcie stylu życia ożywionego Duchem Świętym, takiego jak styl życia Jezusa, polegający na byciu blisko brata. Tylko wtedy naszym prawdziwym priorytetem będzie bieda drugiego człowieka, tak jak było to dla Jezusa, który kochał aż do heroizmu. Aby drugi człowiek stał się bratem, a brat stał się przyjacielem. W ten sposób będziemy wierni Bogu, ponieważ będziemy wierni bratom w miłości, pokonując wszelki strach przed własną biedą i biedą braci. Bez wahania wzywajmy daru ducha. On przyjdzie i przemieni nas w bliskość dla innych, którzy tak jak my potrzebują czuć się kochani i zbawieni.