Poranny Suplement Diety #357: Wiara w drodze

Komentarz ojca Alvaro Gramatyka do Ewangelii według św. Marka, rozdział 5, wersety od 21 do 43, na 13. niedzielę zwykłą, 30 czerwca 2024 roku.

Gdy Jezus przeprawił się z powrotem łodzią.

Na drugi brzeg, zebrał się wielki tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem. Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi imieniem Jaje. Gdy go ujrzał, upadł mu do nóg i prosił usilnie.

Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na.

Nią ręce, aby ocalała i żyła. Poszedł więc z nim, a wielki tłum szedł za nim i zewsząd na niego napierał. A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi. Wiele wycierpiała od różnych lekarzy i całe swemienie wydała, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej.

Posłyszała o Jezusie, więc weszła z tyłu między tłum i dotknęła się jego płaszcza.

Mówiła bowiem, żebym choć dotknęła się jego płaszcza, a będę zdrowa.

Zaraz też ustał jej krwotok i poczuła.

W swoim ciele, że jest uleczona z dolegliwości. A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się w tłumie i zapytał, kto dotknął mojego płaszcza? Odpowiedzieli Mu uczniowie. Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska, a Ty pytasz, kto mnie dotknął. On jednak rozglądał się, by ujrzeć tę, która to uczyniła. Wtedy kobieta podeszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało. Padła przed nim i wyznała mu całą prawdę. On zaś rzekł do niej, córko, twoja wiara cię ocaliła. Idź w pokoju i bądź wolna od swej dolegliwości.

Gdy on jeszcze mówił, przyszli ludzie od.

Przełożonego synagogi i donieśli, – Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz nauczyciela?

Lecz Jezus, słysząc co mówiono, rzekł do.

Przełożonego synagogi – nie bój się, wierz tylko. I nie pozwolił nikomu iść z sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego.

Tak przyszli do domu przełożonego synagogi.

Widząc zamieszanie płaczących i głośno zawodzących, wszedł i rzekł do nich, Czemu podnosicie wrzawy i płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi. I wyśmiewali go.

Lecz on, odsunął wszystkich, wziął z sobą.

Tylko ojca i matkę dziecka oraz tych, którzy z nim byli, i wszedł tam, gdzie dziecko leżało. Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej, Talitakum, to znaczy, dziewczynko, mówię ci, wstań. Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat, i osłupieli wprost ze zdumienia.

Przykazał im też z naciskiem, żeby nikt.

O tym się nie dowiedział, i polecił.

Aby dano jej jeść.

W tym fragmencie Ewangelii przedstawione są dwa cuda, uzdrowienie kobiety cierpiącej na upływ krwi i wskrzeszenie córki Jaira. Tym co łączy te dwa cudowne wydarzenia jest wiara. Kobieta podąża za Jezusem przekonana, że jeśli uda jej się dotknąć go, zostanie uzdrowiona z ciągłego krwawienia, na które cierpiała przez 12 lat.

W drugim przypadku sam Jezus zachęca do.

Dalszej wiary rodziców córki, która już umarła. Wydarzenia osadzone są w konkretnych ramach czasowych 12 lat. 12 lat choroby i 12 lat to.

Wiek dziewczynki, tak jakby te dwa cuda były w rzeczywistości jednym cudem. Te dwa cuda dzieją się podczas drogi.

Kobieta podąża za Jezusem, który jest w drodze do domu Jaira, aby uzdrowić dziewczynkę. Kontrastuje z tym tłum, który ciśnie się na Jezusa, ale nie ma z tego żadnej korzyści. Tylko krwawiąca kobieta zostaje uzdrowiona.

Tak też ludzie, którzy płaczą i głośno.

Zawodzą z powodu śmierci dziewczynki, wyśmiewają się z Jezusa, ponieważ On twierdzi, że dziewczynka nie jest martwa, ale śpi. Tylko kobieta otrzyma uzdrowienie. Tylko rodzice i trzej apostołowie mogą wejść do pokoju dziecka i być świadkami wskrzeszenia.

Podążanie za Jezusem z wiarą jest warunkiem.

Koniecznym, aby otrzymać Jego błogosławieństwo, doświadczyć komunizmu.

Zobaczyć Jego działanie w naszym życiu. Jest to ciągłe podążanie za Jezusem, które.

Trwa przez całe życie, aż stanie się stylem naszego życia. List do Hebrajczyków stwierdza, bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że Bóg jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają. Hebrajczyków 11, 6. Jak możemy mieć taką ufną wiarę, która.

Pozwala nam widzieć Boga działającego w naszym życiu?

Z fragmentu Ewangelii wynikają dwie sugestie. Wytrwałość w modlitwie i bycie głuchym na głosy przeciwne, które mówią, że nie da się już nic więcej zrobić.

Jest to przyjęcie stylu życia, który pozwala.

Nam patrzeć na wydarzenia życia oczami Boga, oczami możliwości zmartwychwstania, ufając w Bożą dobroć i moc. Kobieta cierpiąca na krwotok nie robiła nic innego, jak tylko powtarzała, żebym choć dotknęła się jego płaszcza, a będę zdrowa. To była jej modlitwa, którą powtarzała krok za krokiem, aż dotarła do Jezusa.

To właśnie ta determinacja zbliżyła ją do.

Jezusa, co stopniowo sprawiało, że w jej sercu rosła silna wiara. Nie poddała się.

Tak samo rodzice byli zachęcani do dalszej.

Wiary, gdy inni mówili, że nie ma już potrzeby trudzić mistrza, ponieważ ich córeczka już nie żyje. Nie bój się, wierz tylko. Nie bać się, to nie ulegać sugestiom.

Tych, którzy mówią, że jest już za.

Późno, że lepiej się poddać. To odrzucić myśli i głosy, które potrafią tylko robić zamieszanie.

Płakać i głośno zawodzić, wyśmiewać się i zniechęcać do każdego impulsu wiary. Nie poddawać się, nie rozpaczać, ale w każdej sytuacji pozwolić, by towarzyszył nam Jezus, aby przedstawić mu to, co wydaje się.

Bez rozwiązania i pozwolić mu dać nowe życie. Oto przesłanie dla nas.

Nawet jeśli nie ma już nadziei, wytrwajmy.

W kroczeniu z Jezusem, wytrwajmy w oczekiwaniu i modlitwie. Bez względu na to, ile mamy wątpliwości i ile przeciwnych głosów przeszkadza nam i szydzi z nas, nie porzucajmy Jezusa, ponieważ On jest zmartwychwstaniem i życiem.

Nie poddawajmy się w modlitwie i nadziei. Chodźmy w wierze, nie pozwalając, by ogarnęło.

Nas zniechęcenie, a wtedy zobaczymy zmartwychwstanie, o którym wszyscy mówili, że jest niemożliwe.