Poranny Suplement Diety #383: Ukochane dziecko

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Łukasza, rozdział 3, wersety od 15 do 16 i od 21 do 22 na święto chrztu pańskiego 12 stycznia 2025 roku. Gdy lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w swych sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich. Ja was chrzczę wodą, lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemy kałusandałów. On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem. Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest, a gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił na Niego w postaci cielesnej niby gołębica. a z nieba odezwał się głos, Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie. Dzisiaj świętujemy chrzest Jezusa. Wydarzenie to wyznacza początek publicznego życia Jezusa i odkrywa pewne drogowskazy dla naszego życia. W pierwszym czytaniu prorok Izajasz zachęca do pocieszenia ludu Izraela, który wrócił do swojej ziemi. Wygnanie się skończyło, a nieprawość jego została odpokutowana. Rozpoczyna się nowy czas. Jest to zapowiedź radości, ponieważ Pan przychodzi jak pasterz, który gromadzi swoje stado, nosi jagnięta na piersi i delikatnie prowadzi owce matki. Prorok jest zaproszony do wejścia na Wysoką Górę, aby bez lęku wykrzyczeć tę radosną nowinę. Było to przesłanie, które lud, będąc uśpionym, potrzebował usłyszeć po długim czasie wygnania. Te wskazania Starego Testamentu bardzo dobrze odnoszą się do misji Jana Chrzciciela. On również jest powołany do ogłaszania końca oczekiwania i nadejścia Mesjasza, który chrzci Duchem Świętym i ogniem. W tym świetle rozumiemy rolę Jana Chrzciciela. Jest on głosem wykrzykującym radość, jest tym, który widzi dobrego pasterza, jest świadkiem nawiedzenia przez Boga, które inauguruje czas miłosierdzia. Przygotować drogę, jak wskazał to Jan Chrzciciel, to nic innego jak przygotować się na przyjęcie sposobu działania Boga, który kocha ludzi. Oto znaczenie głosu z nieba, Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie. W tych słowach zawarte jest centralne i pierwotne przesłanie Ewangelii. Jesteśmy dziećmi umiłowanymi i każdy nim jest przez dar. Jest to to samo przesłanie, którego potrzebujemy również dzisiaj, którego potrzebuje każdy człowiek w każdej epoce. W tej perspektywie można zrozumieć obraz ognia, nie takiego, który tylko oczyszcza i wymierza sprawiedliwość, ale przede wszystkim ognia, który sprawia, że czujemy, że jesteśmy dziećmi, który ogrzewa i pociesza ognia czułości Boga. Kiedy ktoś jest kochany, nie potrzebuje by ktoś mu to mówił, po prostu to czuje. Czuje to wewnątrz i doświadcza radości. Tak właśnie jest, gdy czujemy się kochani przez Boga. Czujemy wewnątrz, że jesteśmy akceptowani takimi jakimi jesteśmy. Czujemy, że Bóg Ojciec głęboko nas rozumie i traktuje nas jak swoje dzieci. Nie ma już strachu przed osądem i możemy go prosić o wszystko. Jak możemy mieć takie doświadczenie? Ewangelia mówi, że Duch Święty stąpił na Jezusa, gdy modlił się zaraz po chrzcie. Zatem, aby poczuć, że jesteśmy kochani, potrzebna jest modlitwa. Ale jaka modlitwa? Taka, która pozwala nam nazywać Boga Ojcem, która jest dialogiem między nami a Ojcem, oparta na ufności, jak opisano w przypowieści o natarczywym przyjacielu opowiedzianej przez Jezusa w odpowiedzi na prośbę o nauczenie jak się modlić. Jezus uczy nie tyle modlitwy składającej się z precyzyjnych zwrotów, ale raczej ukazuje ducha swojej modlitwy, modlitwy śmiałej, natarczywej i spontanicznej, pełnej ufności, jak między przyjaciółmi. Dlatego sam Jezus zachęca nas do nieustannego przywoływania daru Ducha Świętego. Jego zadaniem jest utwierdzanie nas, że jesteśmy dziećmi bożymi. To On daje nam pewność, że jesteśmy kochani. To On uczy nas modlić się w błaganiach, których nie można wyrazić słowami, by zwracać się do Boga z ufnością jak dziecko. Co więcej, On sam modli się w nas. Módlmy się z taką samą postawą jak Jezus. Nauczmy się traktować Boga jak przyjaciela, używając tego samego języka, którego używa Pismo Święte, zwracając się do Boga, Abba, Tatusiu. Wtedy nastąpi prawdziwe nawrócenie, nawrócenie na miłosierdzie.