Poranny Suplement diety #369: Wielkość pozorna

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Marka, rozdział 9, wersety od 30 do 37 na 25. niedzielę zwykłą, 22 września 2024 roku. Jezus i Jego uczniowie przemierzali Galileę. On jednak nie chciał, żeby ktoś o tym wiedział. Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im, syn człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci go zabiją, lecz zabity po trzech dniach zmartwychwstanie. Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się go pytać. Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był już w domu, zapytał ich, o czym to rozprawialiście w drodze. Lecz oni milczeli. W drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy. On usiadł, przywołał dwunastu i rzekł do nich. Jeśli ktoś chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich. Potem wziął dziecko, postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich. Kto jedno z tych dzieci przyjmuje w imię moje, mnie przyjmuje, a kto mnie przyjmuje, nie przyjmuje mnie, lecz tego, który mnie posłał. Uderzająca w tym fragmencie Ewangelii jest dysproporcja między mową Jezusa a dyskusją uczniów. Jezus mówi o swoim rychłym odejściu i zmartwychwstaniu. Uczniowie natomiast rozmawiają o tym, kto jest największy. Byli ślepi i głusi na myślenie Boga. Mieli przed sobą Jezusa jako wzór, Jezusa gotowego oddać się w ręce ludzi, którzy Go zabiją, ponieważ ufał Bogu, który Go wskrzesi. Jednak tego nie rozumieli i byli zaślepieni czystoświatową oceną. Dla nich wielkość była kwestią miejsca, natomiast dla Jezusa była to kwestia zaufania. Jezus bierze więc dziecko i wyjaśnia uczniom, na czym polega prawdziwa wielkość. Dla Jezusa wielki jest ten, kto ufa jak dziecko. Dla Żydów dziecko jest zależne od rodziców aż do momentu, gdy w wieku 13 lat osiąga wiek dojrzałości i staje się odpowiedzialne przed prawem. Do tego czasu jest uważane za bezgrzeszne i nieponoszące odpowiedzialności. Używając tego przykładu, Jezus wskazuje, że prawdziwa wielkość ucznia polega na tym, że potrafi polegać na Bogu, ufa nawet wtedy, gdy wydarzenia życiowe nie są sprzyjające. Wielkość nie zależy od tego, co się robi lub co się wie, ale od tego, komu się ufa. Jeśli ufamy Bogu, to cokolwiek robimy, nie zmienia Jego spojrzenia na nas. Przed Nim pozostajemy niewinni jak dzieci. Nie dlatego, że jesteśmy bez grzechu, ale dlatego, że Bóg jest dla nas dobry. Przyjmijmy więc postawę dziecka pełną zaufania do Boga, który kocha i zbawia. Dlatego nie przejmujmy się zmiennymi kolejami życia, starając się zawsze utrzymać na powierzchni i być pierwszymi we wszystkim przed wszystkimi. Zaufajmy Panu, który nas kocha i troszczy się o nas, wiedząc, że nawet jeśli nasze serce coś nam wyrzuca, Bóg jest większy od naszego serca. Zawsze znajdziemy akceptację i miłosierdzie. To właśnie postawa synowskiego i spokojnego zaufania pozwala nam nie mieć roszczeń ze względu na jakieś dobro, które uczyniliśmy, ani nie mieć nieustannego obwiniania się za złe uczynki, które ciągle popełniamy. Na tym polega prawdziwa wielkość. Ufać Bogu jak dziecko.