Poranny Suplement Diety #374: Wdowia waluta

Komentarz Ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według świętego Marka, rozdział 12, wersety od 38 do 44, na 32 niedzielę zwykłą, 10 listopada 2024 roku. Jezus, nauczając Rzeszę, mówił Strzeżcie się uczonych w piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Obiadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci, tym surowszy, dostaną wyrok. Potem usiadłszy naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz. Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich, za prawdę powiadam wam, ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało. Ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie. Wstrzeżcie się uczonych w piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powułczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Jezus ostrzega nas przed dwoma rodzajami zła, które mogą dotknąć nawet tych, którzy wierzą. Chciwość i próżna chwała. Chciwość to nieuporządkowane pragnienie posiadania, myślenie, że nasza przyszłość zależy od tego, co mamy do dyspozycji. Żeby to mieć, robi się wszystko, staje się bezdusznym, aż do zdrady bliźniego i użycia wobec niego przemocy. Tracimy radość, widząc drugą osobę szczęśliwą, wspierającą i hojną. Próżna chwała to niepohamowane pragnienie wyróżniania się tak, by wszyscy to widzieli. Człowiek staje się zarozumiały i obłudny, także liczy się każdy środek, byle tylko było widać, że jestem lepszy od innych. Prowadzi to do robienia rzeczy nie z miłości do innych, ale dla samych siebie, do myślenia, że zasługuje się na każdy rodzaj nagrody. zatrasa się logikę daru i wdzięczności. Oba te nieuporządkowane pragnienia mają wspólny korzeń, brak ufności i strach przed przyszłością. Przeciwko tym dwóm rodzajom zła Jezus proponuje przykład wdowy, przeciwieństwo chciwości i próżnej chwały. W rzeczywistości oddaje ona wszystko co ma na życie i nikt w ogóle jej nie zauważa. Była ona ubogą wdową, która dała tylko dwa pieniążki. Wdowa pokazuje, jakie jest lekarstwo na te dwa rodzaje zła. Chojność przeciwko chciwości i pokora w akceptowaniu naszej biedy i potrzeby pomocy. Dla Jezusa prawdziwe bogactwo nie zależy od ilości monet czy liczby pochwał, ale od zaufania i odwagi polegania na Bogu i bracia. To oni, Bóg i bracia są naszą siłą, która sprawia, że nie boimy się przyszłości. Wdowa się nie bała. Jezus chwali odwagę tej wdowy. Przeciwieństwem takiej postawy zależności jest nieufność, z powodu której staramy się zabezpieczyć sobie wszystko, nawet kosztem najsłabszych. Tych, którzy nie mogą się bronić, aż do tego stopnia, że stajemy się wrogami naszych braci i sióstr i chcemy, żeby inni postrzegali nas takimi, jakimi w rzeczywistości nie jesteśmy. Nie wierzy się już w Bożą interwencję i Jego akceptację. Nie wierzy się już w bezinteresowną miłość innych. Odczuwa się wyłącznie lęk i dlatego próbuje się przetrwać, tłumiąc to, co jest duszą życia. Zaufanie. Praktykujmy zatem zaufanie, aby przezwyciężyć strach przed przyszłością, nie martwiąc się o to, co ma nadejść. Czyńmy to za pomocą prostych i pokornych gestów, które oferuje nam codzienne życie. Ćwiczmy się w postawie hojnej pomocy, w uśmiechu i w pełnej pokoju akceptacji naszej biedy, prosząc o pomoc i zrozumienie tych, którzy nas otaczają. Okażmy naszą solidarność i nasze człowieczeństwo. Wtedy nasza ufność zostanie ożywiona, wiedząc, że nigdy nie będziemy zawiedzeni. Są to dwa wdowie pieniążki wychwalane przez Jezusa, które sprawiają, że jesteśmy zależni od Boga i od naszych braci i sióstr oraz czynią nas lubianymi.