Poranny Suplement Diety #466: O Bogu komunii

Komentarz ojca Alvaro Gramatica do Ewangelii według św. Mateusza, rozdział 16, wersety od 21 do 27 na 23 niedzielę zwykłą, 6 września 2026 roku. Jezus powiedział do swoich uczniów, gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata. Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś kościołowi, a jeśli nawet kościoła nie usłucha – niech ci będzie jak poganin i celnik. Za prawdę powiadam wam – wszystko, cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Dalej, za prawdę powiadam wam, jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie, bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich. Zaprawdę, powiadam wam, jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich. W tych dwóch wersetach zawarte są pewne wskazówki dotyczące życia ewangelicznego, które ze swej natury naznaczone jest miłością braterską. W pierwszym wersecie jest mowa o konieczności zgody, aby zwrócić się do Boga. Życie wiarą jest w swej istocie wspólnotowe. To ciągłe zbliżanie się do siebie, by dojść do zgody, by starać się mieć te same uczucia, aż staniemy się jednym sercem i jedną duszą. Nie istnieje wiara indywidualistyczna. Wiara, aby była autentyczna, zawsze wymaga konkretnego wymiaru wspólnotowego. Wiara rośnie w takim stopniu, w jakim żyje się nią w przyjaźni. W drugim wersecie ukazany jest owoc tej zgody – obecność Boga. Obecność Boga wydaje się być związane z gromadzeniem się we wspólnocie. Jest to mocne stwierdzenie, które wymaga zdolności do spotykania się i wzajemnego przyjęcia. W ten sposób brat jest nie tylko znakiem Boga i nie tylko tym, którego należy miłować, ale staje się w cudzysłowie przyczyną obecności Boga, przyczyną łaski. Gromadzenie się staje się więc czymś niezbędnym. Jest to wezwanie do jedności, nie jakiejś ogólnej, ale takiej, która wymaga zgody i gotowości do ciągłego spotykania się, aż przerodzi się w przyjaźń. W świetle tego staje się zrozumiałe zawarte w Ewangelii wezwanie do odzyskania jedności z bratem. Nie chodzi o to, by wiedzieć jak upomnieć tego kto grzeszy. Jest to raczej zaproszenie do zrobienia wszystkiego, aby znów można było się spotkać i w ten sposób stanąć razem jako bracia przed Bogiem oraz móc świadczyć o jego obecności jako ojca, który żyje tam, gdzie istnieje gotowość do szukania komunii. Podsumowując, możemy powiedzieć, że nie wolno nam porzucać brata, ponieważ to powodowałoby trudności w wierzy i osłabiało naszą wiarę, sprawiając, że nasze działania stałyby się nieskuteczne, a nasze świadectwo nieprzekonujące. Każdy z nas jest słaby i może popaść w jakiś grzech. Nikt nie jest z tego wyłączony. Dlatego wspólnota jest wezwana do zrobienia wszystkiego, co możliwe, aby odzyskać tego, kto schodzi z drogi komunii. Wiąże się to z ponownym tkaniem sieci przyjaźni i zaufania, wychodząc daleko poza zwykłe przebaczenie czy reintegrację. Jeśli brakuje brata, to w pewien sposób brakuje Boga. Gdyby do tego doszło, byłaby to prawdziwa tragedia. Ten brak czyni nas słabymi w wierze, w modlitwie i w świadectwie. Według przekazu ewangelicznego nie wystarczy mieć 99 owiec, trzeba dojść do liczby 100. Oto dlaczego związywanie i rozwiązywanie należy rozumieć w sposób charyzmatyczny, jako okazywanie miłosierdzia w celu budowania zgody. To właśnie przez komunię, którą Bóg nas obdarza poprzez braci, otrzymujemy potwierdzenie własnego zbawienia. W przeciwnym razie bardzo trudno jest poczuć, że jesteśmy zbawieni. Można powiedzieć, że w samotności nie ma błogosławieństwa. Zbawienie zawsze wymaga wzajemnej zgody. Szukanie komunii to uległość wobec ducha, który tworzy przyjaźń między ludźmi. Potępianie zła nigdy nie może być priorytetem. Priorytetem jest poszukiwanie jedności, aby wszyscy mogli odczuć obecność Pana w miłości braterskiej. W ten sposób nikt się nie zgubi.