Poranny Suplement Diety #408: Potencjał wilczej nory czyli co kto ma pod futrem

Komentarz ojca Alvaro Grammatica do Ewangelii według św. Łukasza, rozdział 10, wersety od 1 do 12 i od 17 do 20, na 14.00, niedzielę zwykłą, 6 lipca 2025 roku. Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich, żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim. Jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli, bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą, uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im, przybliżyło się do was Królestwo Boże. Lecz jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulicę i powiedzcie, nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam, wszakże to wiedzcie, że bliskie jest Królestwo Boże. Powiadam wam, Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu. Wróciło siedemdziesięciu dwóch z radością mówiąc, — Panie, przez wzgląd na Twoje imię nawet złe duchy nam się poddają. Wtedy rzekł do nich — Widziałem szatana, który spadł z nieba jak błyskawica. Oto dałem wam władzę stąpania po wężach i skorpionach i po całej potędze przeciwnika, a nic wam nie zaszkodzi. Jednakże nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie. Fakt, że 72 uczniów zostało wysłanych przed Panem do każdego miasta i miejsca, do którego miał się udać, wskazuje na to, że to nie my przynosimy Jezusa, ale że tylko jesteśmy posłani, aby przygotować warunki do objawienia się Jego obecności. Jesteśmy jak Jan Chrzciciel, który idzie przed Panem. Oczywiście Bóg mógłby nawiedzić swój lud bezpośrednio, ale korzystając z ludzkiego pośrednictwa, które poprzedza jego przybycie, daje do zrozumienia, że jego przyjście i obecność są czymś rozpoznawalnym, odczuwalnym i doświadczalnym, a to pośrednictwo jedynie zapowiada i budzi oczekiwanie na przyjście pełni stosownie do zapowiadających ją znaków. Co konkretnie powinni zrobić uczniowie? Jakie są znaki zapowiadające przyjście Pana i jakie warunki należy stworzyć, aby doświadczyć Jego obecności? W dzisiejszej Ewangelii Jezus zachęca uczniów, aby niezwłocznie i bez wahania poszli do ludzi. Takie jest znaczenie słów, nie zabierajcie trzosa, torby ani sandałów i nie pozdrawiajcie nikogo po drodze. Nie ma czasu do stracenia, bo najważniejsi są ludzie, a nie cokolwiek innego. Trzeba iść z ufnością, bez strachu, nawet jeśli wydaje się nam, że zostaliśmy posłani na spotkanie z wilkami. Myślę zresztą, że takie wilki stwarzamy sobie sami, naszym lękiem, wahaniem, próżnością. Wygodnie nam mówić, że inni są wilkami, bo wtedy możemy pozostać w strefie komfortu, nie opuszczając naszych pozycji i poglądów. Inaczej jest z Jezusem. On właśnie do wilków wysyła swoich uczniów i poleca im pozostać w tych wilczych norach, aby głosić tam pokój. Mają pukać do drzwi z przesłaniem życzliwości, której wszyscy jesteśmy spragnieni. Chodzi o to, abyśmy szli do domów i pozostawali w nich, jedząc i pijąc to, co nam dadzą, i na pewno nie zostaniemy pożarci ani otruci. W ten sposób możemy dać tym wilkom szansę odkrycia w sobie owcy i stania się braćmi. to szansa na uzdrowienie ich zranień wynikających z porzucenia i izolacji, a także na przeżycie doświadczenia radości bycia razem i dzielenia się. I tak wilcza nora może stać się domem, w którym mieszkają przyjaciele. Konkretnym i namacalnym znakiem głoszenia Królestwa Bożego jest obdarowanie braterską bliskością będącą przedsmakiem bliskości Boga. W ten sposób Jezus wyjaśnia nam istotę ewangelizacji. To nie nawracanie i nie tylko nauczanie, ale przede wszystkim dawanie doświadczenia, że Bóg nas nie opuścił i że wychodzi nam naprzeciw w miłości poprzez delikatność nieznanego brata, który może stać się przyjacielem. W ten sposób przygotowuje się drogę dla Pana i stwarza się warunki, które pozwalają odczuć obecność Królestwa wśród nas. Ewangelizowanie ma więc dwojakie skutki. Ewangelizator odkrywa, że inni są braćmi i że wilk jest w gruncie rzeczy barankiem. Przygotowujemy drogę Panu, stając się przyjaciółmi naszych bliźnich. Przebywajmy i rozmawiajmy z nimi o bliskości Boga i o Jego miłosierdziu. Stańmy się narzędziami pocieszenia dla zranionych, a naszym zaufaniem uzdrawiajmy chorych. Potrzebujemy głoszenia, które pochodzi od tych, którzy potrafią przebywać z innymi i nie gorszą się tym, co znajdą w wilczych norach. Potrzebujemy życzliwego spojrzenia, które pod skórą wilka potrafi dostrzec wełnę baranka. Naszym powołaniem jest zasiewanie w sercach uczuć dobroci i budzenie pragnienia spotkania z Bogiem. a kiedy Pan przyjdzie, uczucia te rozkwitną na nowo i Pan zostanie rozpoznany. Jeśli na tym ma polegać ewangelizacja, to prawdziwy ewangelizator powinien mieć odwagę spotykania się z ludźmi i dać się lubić, tak żeby on sam nie wstydził się przebywania z innymi, a oni z nim. Zróbmy wszystko, aby stworzyć warunki dla przywołania życzliwej i delikatnej obecności Boga. Wtedy wilki staną się barankami, a ich nory domami uzdrowienia i miłosierdzia.